در آيت اشارت است و در اشارت بشارت ، كه « 1 » خلاصهء سرّ دين محبّت حضرت احديّت است . يعنى « 2 » اى ارباب خطاب عتاب ، هر كه از شما دل از دين خود بگرداند و نام عوار ارتداد « 3 » بر خود نهد ، پس به زودى حق تعالى غبار عوار « 4 » وجود و سر بىسجود آنها را از فضاى عالم كم و گم گرداند . و طايفهاى را از خزانهء جود خلعت وجود پوشاند كه شايستهء دولت « 5 » محبت باشند ، و داغ محبّت خود « 6 » بر جبين سعادت ايشان كشيد « 7 » تا دلهاى ايشان از انعكاس آن پرتو به داعيهء محبّى جسارت نمايد .
و حق تعالى اين دعوى را از ايشان پذيرفته صداى نداى
يُحِبُّهُمْ وَ يُحِبُّونَهُ
« 8 » در عالم دل و جان اندازد ؛ تا اسم محبّى و محبوبى و رسم عاشقى و معشوقى در جهان « 9 » فاش گردد . و بعضى را از جام « يحبّهم » نوشاند تا سر به محبوبى برآرند و صد شيوهء حسن و ناز آغازند ، و بعضى را بادهء « يحبّونه » چشاند . « 10 » تا سر خدمت بر آستان نياز اندازند .
المحبّة تعلّق القلب بين الهمّة « 11 » و الانس فى البذل و المنع على الإفراد .
محبّت تعلق و وابستگى دل است به جمال محبوب ؛ مقرون به همت محب « 12 » بر طلب صرف و عدم تمالك از لبث « 13 » و توقّف ، و مصحوب « 14 » به انس قلب ، و روح به لوائح جمال محبوب ، با « 15 » بذل مال و جان ، و منع التفات به كون و مكان ، و با علاوهء - افراد تعلّق كه وابستگى به غير محبوب به هيچ كس نبود .
و المحبّة أوّل أودية الفناء ، و العقبة التي تنحدر منها على منازل المحو .
و « 16 » محبت از مبادى « 17 » اوديهء فنا است و به مثابهء آن « 18 » عقبهء تند « 19 » بلند است كه آب باران تلال و جبال از وى به رودها فرومىريزد .
هامش
( 1 ) . ع : - كه خلاصهء سرّ دين محبت حضرت احديت است .
( 2 ) . ج : - يعنى .
( 3 ) . ج : اتداد .
( 4 ) . ج : اعوار .
( 5 ) . ع : - دولت .
( 6 ) . ع : ناخوانا .
( 7 ) . ع : - تا دلهاى ايشان .
( 8 ) . مأخوذ از آيه 54 سوره المائدة .
( 9 ) . ع : - در جهان .
( 10 ) . ج : چشانند .
( 11 ) . ع : الهيبة .
( 12 ) . ج : محبت .
( 13 ) . ع : ازليه .
( 14 ) . ع : - و مصحوب .
( 15 ) . ج : يا .
( 16 ) . ع : - و .
( 17 ) . ج : مبادئى .
( 18 ) . ج : - آن .
( 19 ) . ج : نقد .