امّا اگر بنده به حقيقت صدق متّصف نباشد ، و لباس اين « 1 » طايفه ، عاريتى پوشيده باشد ، و به روش ايشان اندك پرورشى يافته ، اگر فىالجمله صفايى در صورت دل وى اثر كرده باشد آن را چندان اصلى نباشد .
مَثَلُهُمْ كَمَثَلِ الَّذِي اسْتَوْقَدَ ناراً فَلَمَّا أَضاءَتْ ما حَوْلَهُ ذَهَبَ اللَّهُ بِنُورِهِمْ وَ تَرَكَهُمْ فِي ظُلُماتٍ لا يُبْصِرُونَ
« 2 » .
فأحسن أعماله ذنب ،
هر عملى كه به اعتقاد وى « 3 » خوبتر نمايد گناه عظيم بود .
و أصدق أحواله زور ،
و هر حال كه نزد وى صادقتر بود ، كذب و بهتان باشد .
و أصفى قصوده ، قعود .
و صافىترين و صادقترين نيّتهاى وى قعود « 4 » غفلت و فتور بود كه :
شعر « 5 »
و من « 6 » لم يكن للوصال أهلا * فكلّ إحسانه ذنوب 271
* * * شعر « 7 »
آن كس كه نه درخور وصال است * احسانش همه بر او و بال است
آن را كه نه بخت يار باشد * گر صد هنر است عار باشد
و در اينجا معنى لطيفتر و بيان « 8 » شريفتر هست ؛ و آن آن است كه مراد به ثوب « 9 » معار ، وجود حادث مستعار است ؛ يعنى با وجود كمال صدق چون به « 10 » نور بقاء « 11 » بعد الفنا منوّر نباشد ، اگرچه اعمال وى در مقام ابرار مقبول و خالصا للّه و صادر از نيّت درست
هامش
( 1 ) . ع : از .
( 2 ) . البقرة / 17 .
( 3 ) . ع : او .
( 4 ) . ع : + و .
( 5 ) . ج : - شعر .
( 6 ) . ج : - من .
( 7 ) . ج : بيت .
( 8 ) . ج : بيانى .
( 9 ) . ج : ثبوت .
( 10 ) . ج : - به .
( 11 ) . ج : بقاى .