راضى كند ، زيرا آنان مىگويند : كار دنيا به ما مربوط نيست ، ما فقط خودمان را مىخواهيم - و نمىخواهيم تو از ما جدا شوى - . خانوادهاش به او اين گونه رفتار مىكنند ، بنابراين براى كوچ كردن از خانه و آزادى عمل دچار مشكلات فراوان مىشود و مشكلات اجتماعى نيز مزيد بر علّت مىگردد .
در حالى كه در انسان مؤمن عكس اين قضيه جارى است ، وقتى مىخواهد برود ، همسر و خانواده و نزديكان او را تشويق نموده ، تا به كار ، تحرّك و فداكارى در راه رسالت اسلامى برخيزد .
زبان قرآن ، زبانى است كه با طبيعت بشرى هماهنگ مىباشد و لذا مسلمانان مكتبى را مىبينيم كه فرزندان خود را به آزادى و حركت در راه خدا تشويق مىكنند ، بگونهاى كه فرزندان در بازداشت نيز احساس خوارى نمىكنند و از كار خود پشيمان نمىشوند . و خانواده جايگاه آنان را ارج مىنهند و هميشه برايشان دعا مىكنند .
خانوادههاى مسلمانان مكتبى كه در كشورهاى ديگر به عنوان مهاجر زندگى مىكنند ، - به نوبهء خود - احساس سختى نمىكنند ، چون فرزندانشان براى انجام مسؤوليّتهاى مكتبى و مذهبى رفتهاند و بهاى آن را در بهشت مىگيرند ، چون مسؤوليّتهاى مكتبى خود را بر دوش مىكشند ، و همسران و مادران نيز مسؤوليّتهاى خود را با تربيت فرزندان صالح و انجام كارهاى مختلف خانه به پايان مىرسانند .
روح مكتبى و مذهبى برخى از زنان اثر بسيار بزرگ ، در نقشى كه امامان عليهم السلام در طول تاريخ داشتهاند ، بر جاى گذاشته است . به عنوان مثال :
امام موسى بن جعفر عليهما السلام كه در متن حركت در راه خداى - عزّ وجلّ - قرار
آزادى و مسؤوليت زن (فارسى) — صفحة 35
مساهمون: آژير
ص٣٥