داشت ، علىرغم اينكه افراد خانوادهاش از همهء امامان بيشتر بود و علىرغم اينكه مشكلات سياسى زيادى بر او چنگ انداخته بود و - از همه مهمتر - اينكه مصيبت زندانى شدن پىدرپى بر ايشان نازل مىشد به گونهاى كه آن بزرگوار عمر شريف خود را در باز داشتگاهها وزندانهاى عباسيان بىهيچ شكايت و اندوهى سپرى مىكرد ، زندان را محراب عبادت و وسيله تقرّب به خداى متعال قرار داده بود .
در طول اين مراحل سخت و بحرانى كه براين امام بردبار گذشت ، نشنيدهايم كه روزى يكى از زنان آنحضرت در برابر مسير جهادى و مبارزاتى ايشان لب به شكوه بگشايد ، بلكه تمام همسران ، دختران ، فرزندان و نزديكانش به خط مكتبى او پايبند بودند كه در مسير هدايت او گام بردارند . اين مطلب را آنحضرت در سخنان و دعاهايشان تأكيد مىكردند كه هرگز در آنها به فشارهاى خانوادگى ، سختى و ناراحتى خانواده در تحمّل فراق او هيچ اشارهاى نكردهاند .
و اين همه ( صبر و تحمّل ) بدان سبب است كه پرورش اسلامى به زن آموخته كه بار مسؤوليّت را چگونه بدون هيچ اظهار جزع و فزع و سستى بر دوش بكشد .
همچنين اين صفات اخلاقى پسنديده در حماسه عاشورا جلوهگر شد ، كه قهرمان كربلا زينب عليها السلام در شب يازدهم با اشاره به بدن برادر شهيدش مىگويد : پروردگارا ! اين قربانى را از خاندان محمّد صلى الله عليه و آله قبول كن . اين موضع ، روشنترين دليل بر اين است كه اهلبيت عليهم السلام در عقيده اسلامى ذوب شدهاند و حماسههايى را كه اين زن شجاع در عاشوراى حسينى آفريد ، بيشتر از آن است كه به شمار آيد و يا به سخن گفته شود .
آزادى و مسؤوليت زن (فارسى) — صفحة 36
مساهمون: آژير
ص٣٦