بر خودشان گواه ساخت كه آيا پروردگار شما نيستم ؟ گفتند : « چرا ؟ » [ گواهى داديم ] . . . »
نخستين كسى كه اين نداى شناخت و يگانگى الهى را لبّيك گفت رسول خدا صلى الله عليه و آله بود . سپس امامان عليهم السلام و بعداز آنها پيامبران عليهم السلام اين ندا را لبّيك گفتند .
پس از آن خداوند بلند مرتبه به پيامبرش صلى الله عليه و آله مىفرمود :
( وَتَقَلُّبَكَ فِي السَّاجِدِينَ ) « 1 » .
« و [ خداوند ] حركت تو را در ميان سجدهكنندگان [ مىنگرد ] . »
از زمان آدم عليه السلام تا عبداللَّه پدر پيامبر عليه السلام . اين آيه اشارهاى به عنايت بسيار الهى به پيامبر اسلام است . علاوه براين تأكيدى است بر اينكه حقيقت و صورت و آن نطفهاى كه [ وجود مبارك ] رسول خدا صلى الله عليه و آله از آن تشكيل شده ، نمىتواند در پشت افراد غير موحّد و غير ساجد در برابر پروردگار جاى گيرد ، زيرا بسيار شايسته است كه مقام نبوّت و امامت مورد عنايت ويژه پروردگار قرار گيرد .
بر همين اساس است كه در زيارت امام حسين عليه السلام آن متون نورانى را مىخوانيم كه گواهى مىدهد اين امام بزرگوار پاك ، پاكيزه و مطهّر است و كشورها به دو پاك مىگردند و زمينى كه او در آن است پاك مىباشد ، نجاستهاى جاهليّت در او تأثير نكرده و لباس زشتىها را بر او نپوشانده است . . .
سبب همه اينها آن است كه جايگاه نبوّت و امامت از نظر نورانيّت ،
هامش
( 1 ) - سورهء شعراء ، آيهء 219 .