روحانيّت ، بزرگى ، پاكى و صفا در درجه بسيار بالايى قرار دارد . به همين دليل مىتوان گفت عظمتى كه پدران پيامبر صلى الله عليه و آله داشتند ، به آنان براى پيامبرى اهليّت مىداد . ولى حكمت و تقدير آسمانى اين بود ، كه پيامبران پشت سر هم نباشند ، تا اينكه نوبت به پيامبر اسلام محمّد مصطفى صلى الله عليه و آله رسيد و خداوند مىداند كه رسالتش را در كجا قرار دهد .
قرآن كريم داستان ولادت مريم ، اين زن پاك ، را در نهايت تازگى و بلاغت روحانى و واژگانى بيان مىكند و چنين مىفرمايد :
( إِذْ قَالَتِ امْرَأَةُ عِمْرَانَ رَبِّ إِنِّي نَذَرْتُ لَكَ مَا فِي بَطْنِي مُحَرَّراً فَتَقَبَّلْ مِنِّي إِنَّكَ أَنْتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ ) « 1 » .
« چون زن عمران گفت : پروردگارا ! آنچه در شكم خود دارم نذر تو كردم تا آزاد شده [ از مشاغل دنيا و پرستشگر تو ] باشد ، پس از من بپذير كه تو خود شنواى دانايى . »
علىرغم اينكه طبيعت انسان فرزند را براى خويش و ادامه نسل خويش مىخواهد ، اين زن نمونه آرزوهاى شخصى خود را كنار مىگذارد ، آينده فرزند و جگر گوشهاش را محدود مىكند ؛ گرانبهاترين چيز خود را براى خداوند سبحان و متعال نذر مىكند و هرگز نمىخواهد به خاطر اين نذر بر خداوند منّت بگذارد ، بلكه او حدود خود را به عنوان يك آفريده و عظمت خدا و فضل او را بر خود مىشناسد و در نتيجه چيزى جز پذيرش نذر خود را آرزو نمىكند كه اين از همهء كارهاى او بزرگتر است و در نهايت از خداوند مىخواهد كه فرزند او انسانى نورانى و خدايى باشد و عنايت الهى گرداگرد او را فراگيرد .
هامش
( 1 ) - سورهء آل عمران ، آيهء 35 .