ذلك و صدقه ، إذ نطق فى معرض الدّلالة على براءة أمّه فى المهد ، فهو ( فهذا - خ ) أحد الشّاهدين ، و الشّاهد الآخر هزّ الجذع اليابس فتساقط ( فسقّط - خ ) رطبا جنيّا من غير فحل و لا تذكير ، كما ولدت مريم عيسى من غير فحل و لا ذكر ( و لا تذكير - خ ) و لا جماع عرفىّ معتاد .
پس ازين وجه سلام حقّ بر يحيى ارفع است مر التباس را كه واقع است در عنايت الهيّه به وى از سلام عيسى بر نفس خود . اگرچه قرائن احوال دلالت مىكند بر كمال قرب عيسى عليه السلام به حقّ سبحانه و تعالى و صدق او در كلامش از آنكه او در مقام دلالت بر برائت مريم بود در حالتى كه نوزاده بود و به مقام تكلم نرسيده ، پس او يكى از گواهان است بر برائت امّ خويش و هم گواه بر كمال قرب خويش در حضرت حقّ و بر نبوّت خود .
و شاهد ديگر فروريختن خرماى تازه است از درخت خشك به تحريك كما قال تعالى
وَ هُزِّي إِلَيْكِ بِجِذْعِ النَّخْلَةِ تُساقِطْ عَلَيْكِ رُطَباً جَنِيًّا
بىآنكه فحلى و تذكيرى كه درخت را معهود است او را باشد ، چنان كه زادن مريم عيسى را نيز همچنين بىفحل و بىرجل و بىمباشرت بود كه معروف و معتاد است .
لو قال نبىّ آيتى و معجزتى أن ينطق هذا الحائط ، فنطق الحائط و قال فى نطقه تكذب ما أنت رسول اللّه ، لصحّت الآية و ثبت بها أنّه رسول اللّه ، و لم يلتفت إلى ما نطق به الحائط . فلمّا دخل هذا الاحتمال فى كلام عيسى بإشارة أمّه إليه و هو فى المهد ، كان سلام اللّه على يحيى أرفع من هذا الوجه .
حتى اگر پيغامبرى گويد كه آيت و معجزهء من آن است كه اين ديوار سخن گويد ، و به اشارت او ديوار به سخن آيد و گويد كه دروغ مىگوئى تو رسول حقّ نيستى ، معجزهء آن نبى ثابت مىشود و نبوّتش مقرّر مىگردد و هيچ احدى التفات بدان سخن كه حائط در تكذيب نبى گفت نمىكند ، پس چون احتمال هست در تكلّم عيسى به اشارت مادرش : سلام حقّ مر يحيى را ازين وجه ارفع باشد احتمال را يعنى چون نزد جاهل به حقائق اسرار الهيّه احتمال عدم صدق در كلام