چون ازل با ابد برآميزد « 1 » * دى و فرداى تو « 2 » شود همه حال
[ 495 ] و در سرّ
بَلى
كه جواب
أَ لَسْتُ بِرَبِّكُمْ
واقع گشته ، اين معنى جمعيّت واضح و لايح است و آن سخن ( 39 ب ) آينهء ظهور اين معنى است ؛ ازآنرو كه سؤال از بطون ظاهر است و از ظهور باطن ، كه عين جمعيّت حقيقى است ؛ چنانچه بر واقفان رموز حرفى پوشيده نماند . پس اثبات آن جمعيّت ، كه مؤدّاى « 3 » مفهوم
بَلى
است ، نفى معيّت و اثنينيّت كند بالضّروره .
أنت عبد و أنت ربّ لمن له أنت عبد * و أنت ربّ و أنت عبد لمن له في الخطاب عهد
* * *
[ 496 ] فلا ظلم تغشى و لا ظلم يختشى * و نعمة نوري أطفأت نار نقمتي
[ 497 ] فلا وقت إلّا حيث لا وقت حاسب * وجود « 4 » وجودي من حساب الأهلّة
[ 498 ] و مسجون حصر العصر لم ير ماورا - * ء سجّينه في الجنّة الأبديّة
پس اين زمان بر مقتضاى
فاطو ذكر البين في ظلّ النّقا « 5 » * فيه ما من بعد نشر الوصل طى
نه از ظلمات غشيان « 6 » نشان مىانديشم و نه از ظلم عوادى هجران و حرمان ؛ چه ، نور نعمت جمعيّت و احاطت اشعّه و اضواء او ، اطفاى نيران نقمت تفرقه « 7 » كرده ، نواحى ظلمتآباد تقابل را منوّر گردانيد . « 8 »
آسمان و زمين گرفت اين نور * باز بينيد كاين چه نشو و نماست
[ 497 ] پس در اين ديوان جمعيّت ايوان كه منم ، هيچ وقتى استيفاى حساب ظهور وجود من و تنوّعات او نمىتواند كرد - نه از « 9 » ليالى و ايّام و نه از اهلّه و اعوام - مگر وقت بىوقتى كه به واسطهء جامعيّت « 10 » طرفين و احاطت او ، حاصر « 11 » و حاسب او شود .
هامش
( 1 ) . ال : بياميزد .
( 2 ) . تب : ما .
( 3 ) . ال : مؤدّى .
( 4 ) . تب : وجوه .
( 5 ) . مب در زير اين كلمه : شجر .
( 6 ) . تب : غثيان .
( 7 ) . ال ندارد .
( 8 ) . تب : + بيت .
( 9 ) . فر : + روى .
( 10 ) . تب : جمعيّت .
( 11 ) . ال : حاضر .