به خانقاه مشايخ آمد و او را خدمتكارى فرمودند ، در آخر عمر و آخر كار هم باز سر آن خدمتكارى رود ؛ و از مقام بدايت برخورد حاصل كند ، تا كاهل نشود و فارغ و آسوده نشستن جائز ندارد ، كه رسول ، صلّى اللّه عليه و على آله و سلّم ، چنين فرموده است : إنّ اللّه ليبغض الصّحيح الفارغ . از اين شرح و مبالغه نبشتن مقصود آن فرزند است و ياران مبتدى كه در اين ، موافقت اين كمينه نكردهاند . از آن ياران قديم كه بسيار اين خدمتكارى در حضور اين كمينه كردهاند با ايشان اين مبالغه نمىرود . اگر موافقتى آن فرزند بنمايند ، قبوليهء حضرت منوّرهء مرشديه مضاعف و مستزاد گردد و نور على نور باشد و نشانهء عاقبت خير باشد ، و إنّما الأعمال بالخواتيم . در خاطر اين كمينه چنين مىآيد كه اين عمارت دار العابدين مرشديّه عمارت الوداع است و آخر عمر است ؛ و چون اين عمارت به مباركى تمام گردد ، از حضرت روح مقدسهء مرشديه اجازت حاصل آيد در عزلت گرفتن و خلوت اختيار كردن ، ان شاء اللّه ؛ و ليكن اين يك عمارت كه حكم فرموده است به اتمام مىبايد رسانيد و كاهلى نمىبايد كرد ، تا به سعادت دو جهانى ، از همّت مرشديه ، در تمام شدن دار العابدين مرشديه ، آراسته شدن كرامت گردد ، إن شاء اللّه ، و عمارت خانقاه پاى كوه به طفيل اين عمارت مرشديه و تبعيّت آن تمام گردد بالخيرات ، إن شاء اللّه و هو المستعان و به نستعين .
حكايت
در آن زمان كه شيخ الاسلام ، قدّس اللّه روحه ، عمارت سقايهء مرشديه مىكرد - و آن بنياد اوّل عمارتى بود در بقعهء شيخ مرشد - روزى شيخ فرمود كه دوش شيخ مرشد ، قدّس اللّه روحه العزيز ، به واقعه ديدم كه دو علم بزرگ داشت از براى ما . و از آن دو علم ، يكى در اين موضع كه امروز خانقاه علياست بر زمين زد و آن را برفراشت و فرمود كه اينجا خانقاهى بساز . بعد از آن ، شيخ الاسلام ، قدّس اللّه روحه ، به اشارت شيخ مرشد ، قدّس اللّه روحه العزيز ، خانقاه عليا آنجا بساخت .