بودند ؛ لاجرم هرچه عاريتى بود بقا در آن نبود . اما هرچه در عالم بقا به ظهور آيد فنا از آن قاصر بود . روح در عالم بقا به ظهور آمد ، فناپذير نگشت و باقى ماند . باز در قيامت كه بعث اجسام انسان بود ، در عالم بقا خلقت ايشان به هيئتى آفريده شود كه هرگز فنا درنپذيرند و هميشه باقى باشند . دنيا خانهء فناست و آخرت سراى بقاست ؛ اگر عاقلى ، بنگر كه كدام نيكوتر و بهتر و
« الْآخِرَةُ خَيْرٌ وَ أَبْقى »
( الاعلى : 17 ) و لا عيش إلّا عيش الآخرة . پس ، هر كس كه مسكن و مقرّ اصلى خود كه در آن ثبات و بقا بود ، گو رغبت آخرت كن و كار آخرت ساخته دار و دل از اين دنياى فانى بركن و به تنعّمات و لذّات اين جهان كه ناپايدار است رغبت منماى و به كلّى به خداى بازگرد ، كه بازگشت همه با او خواهد بود ، تا عيش و مراد جاودانى [ كه ] هرگز زوالپذير نشود او را كرامت گردد . و باللّه توفيق .