كنى و شب كنى كه در دل تو هيچ كينه و عداوت با كس نباشد ، چنين كن كه اين سنّت من است ؛ و هر كس كه سنّت من تازه كند مرا دوست داشته است ؛ و هر كس كه مرا دوست دارد با من در بهشت خواهد بود .
فصل شانزدهم در ذكر لا إله إلّا اللّه
شيخ ، قدّس اللّه روحه ، گفت : از نعمتهايى كه حق تعالى بنده را كرامت كرده است ، هيچ ما وراى آن نيست كه زبان او به ياد خود گويا كرده است .
و گفت : هر كس كه انس گرفت با ياد حق تعالى هيچ وحشت و پريشانى به وى نرسد ، نه در دنيا و نه در آخرت . و من كلام « 1 » قدّس اللّه روحه ، بيت :
گر غرق ذكر و نورى ، خوشمنظرست مردن * ور غافلىّ و دورى ، چون كافرست مردن
هر دل كه گشت محرم در ذكرِ حق همه دم * از مرگ نبودش غم ، چون شكّرست مردن
و قال شيخ الاسلام ، قدّس اللّه روحه : إنّ أشدّ ما يكون من أحوال الميّت التّأسّف على أوقات مضت فى غير ذكر اللّه و ليس على أهل القبور حسرة إلّا على ساعة مضت فى الدّنيا لم يذكر اللّه فيها . گفت :
به درستى كه سختتر چيزى كه باشد از احوال ميّت آن است كه تأسّف و اندوه و پشيمانى خورد بر اوقات كه گذرانيده باشد در دنيا و در آن ساعت ياد خداى تعالى نكرده باشد .
و قال الشيخ ، قدّس اللّه روحه : المحال أن تحبّه ثمّ لا تذكره . و من المحال أن تذكره و لم تجد طعم ذكره . گفت : محال باشد آنكه تو او را دوست دارى ، آنگاه ياد او نكنى . و از محال آن است كه ياد او كنى ، آنگاه طعم و لذت و حلاوت ياد او نيابى . و قال : عليكم بذكر اللّه فإنّه شفاء . و إيّاكم و ذكر النّاس فإنّه داء . گفت : بر شما باد كه مداومت نماييد به ياد خداى ، كه آن شفاى همهء دردى است . و بر شما باد كه بپرهيزيد از ياد خلق كردن ، كه آن سختترين دردى است .
هامش
( 1 ) . كذا فى الاصل .