شرح
( 106 ) ص 47 س 21 : شيخ محقق ابن فارض ، شرف الدين ابو حفص عمر بن على مصرى سعدى معروف بعمر بن فارض يا ابن الفارض زيراكه پدرش پيشهء فارضى داشته و آن مقامى بوده است نزديك به سردفتران امروزه ابن فارض معروفترين شاعران تصوف به زبان تازيست و يكى از بزرگان صوفيه بشمار مىرود . پدرش از مردم حمات بوده و بقاهره رفته است و ابن فارض آنجا به سال 576 يا 577 ولادت يافته ، در جوانى فقه شافعى و حديث را فراگرفت و پس از آن بتصوف گرويد و چند سال نخست در جبل المقطم در مغرب قاهره و پس از آن در حجاز رياضت كشيد . چون بقاهره بازگشت مردم به او اقبال بسيار كردند و از بزرگترين مشايخ زمان خود بشمار رفت و سرانجام در سال 632 در گذشت و او را در پاى جبل المقطم به خاك سپردند و مرقد او هنوز زيارتگاه معروفيست . ابن فارض را به زبان تازى اشعار معروفيست در تصوف و ديوان او كه از رايجترين كتابهاى ادب و تصوفست اشعار بسيار جالب توجه در بر دارد .
چنان مىنمايد قطعات كوچكى را كه با زبان بسيار شيوا سروده و گاهى در آنها صنايع بديع و محسنات كلام به كار برده براى آن گفته است كه در مجالس سماع صوفيه بخوانند و بنوازند و اينگونه اشعار او بيشتر داراى مضامين عاشقانه است و مغازلات بسيار دلانگيزيست كه مضامين عرفانى در بر دارد و به همين جهة همواره شهرت بسيار داشته است . در ديوان او دو قصيدهء عرفانى معروف هم هست كه سراسر آن مشحون از