امروز از آن باغ چه با برگ و نوائيم * تا ظن نبرى خواجه كه محروم رسيديم
ويرانه به بومان بگذاريم و به جغدان * ما بوم نهايم از چه درين بوم رسيديم
منثور بد اجزاى وجودم ز كثيفى * در رشتهء تلطيف بمنظوم رسيديم
در گنج رسيديم و سر يار بريديم * ترياك چشيديم و بمسموم رسيديم
ز نار گسستيم بر قيصر رومى * تبريز ببر قصه كه در روم رسيديم
هرچند كه گوئى سخن مغلق و مبهم * كم كن تو ز افغان كه بمفهوم رسيديم
شمس الحق تبريز هلا وقت نمازست * جوياى اماميم و بمأموم رسيديم
شرح
( 63 ) ص 32 س 8 :تا حى بديديم و بقيوم رسيديم، اشاره به اين آيه ( آيهء 256 از سورة البقرة ، آية الكرسى ) است :اللَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ لا تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَ لا نَوْمٌ لَهُ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ مَنْ ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلَّا بِإِذْنِهِ يَعْلَمُ ما بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَ ما خَلْفَهُمْ وَ لا يُحِيطُونَ بِشَيْءٍ مِنْ عِلْمِهِ إِلَّا بِما شاءَ وَسِعَ كُرْسِيُّهُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ وَ لا يَؤُدُهُ حِفْظُهُما وَ هُوَ الْعَلِيُّ الْعَظِيمُ .( 64 ) ص 32 س 11 :گر علم خرابات ترا همنفسستى، اين