نظم « 1 »
كو يكى « 2 » سرگشته همچون گوى در كوى « 3 » طلب * قامتش « 4 » اسرار اين ميدان اخضر گويمى
كو يكى پاكيزه خاطر راست فهم و راست « 5 » دل * تا به زير هر سخن صد نكته مضمر گويمى
( ل : برگ 61 الف )
كو يكى كز عقل دون « 6 » خويش پا برتر نهد * تا سخنهاى رفيع از عرش « 7 » برتر گويمى
كو يكى غواص بىانديشهء بسيار دان * تا عجايبهاى اين دريا و جوهر گويمى « 8 »
پس هر كرا اسم اعظم او شهود حال « 9 » تجلّى توحيد افعال بود صدور همه « 10 » افعال از حق واحد بيند و هر كرا شهود « 11 » حال تجلّى اتّحاد صفات باشد ظهور جميع صفات از « احد قديم » بيند و هر كرا شهود « 12 » حال تجلّى وحدت ذات بود وجود جميع ذوات « 13 » عين ذات واحده بيند رزقنا اللّه و اياكم كمال هذا المقام بمحمّد و آله الكرام « 14 » .
هامش
( 1 ) ل : شعر .
( 2 ) ن : كوى كى .
( 3 ) ديوان عطار ، ص 364 ، ل ، گ : در باب .
( 4 ) گ : تا منش .
( 5 ) ب ، ن ، گ : پاك ، ل : صاف . اين مصرعه در ديوان عطار ، ص 364 اينطور نوشته .
كو يكى صاحب شامى كو زى بو شنيد .
( 6 ) ديوان عطار ، ص 364 ، و هم ياى عقل .
( 7 ) ديوان عطار ، ص 364 ، سخن با او بسى از عرش برتر گويمى .
( 8 ) براى ابيات قب : ديوان عطار ، ص 364 ، گ : اين درياى جوهر گويمى .
( 9 ) ن : كلمه « حال » را ندارد .
( 10 ) آ ، ب كلمه « همه » را ندارد .
( 11 ) ل : اسم اعظم او شهود . ن : هرك را اسم اعظم او شهود ( به جاى شهود ) .
( 12 ) ن : حالى ( به جاى حال ) .
( 13 ) آ : ذوات صفات .
( 14 ) ن : الكريم .