لُجّه : عميقترين موضع دريا - ميان دريا - جمعيت بسيار .
لَخلَخِه [ ج - لخالخ ] : هر خوشبوئى كه بر آن مايعى ريزند و ببويند - تركيبى از داروها كه استشمام آن براى تقويت دماغ نافع باشد - گوى عنبرين كه از عود قمارى و لادن و مشك و كافور سازند - لخلخههاى عنبرين نيز گويند .
لَفيف : 1 - [ از اصطلاحات صرف عربى است كه خواجو با « مهموز » - « ناقص » - « مثال » و مقرون مراعات نظير جالبى را مطرح ساخته ] .
2 - [ لفيف : معتل الفاء و اللّام ( مغروق ) معتل العين و اللّام « مقرن » .
3 - گروه از مردمان مختلف و پراكنده كه از هر جاى ( قوله تعالى :
جِئْنا بِكُمْ لَفِيفاً )
.
لَمَعان : درخشندگى - روشنائى .
لُمعَه [ ج . لُمَع - لماع ] : گروهى از مردم - اندكى از عيش و زندگى - بقعهاى از گياه - پارهاى از عضو .
لَنْ تَرانِي
[ لَن + ترا + ذ + ى ] : هرگز نبينى مرا ( از آيه 143 - سوره « اعراف » ) .
مآبى : [ مآب + ى ] : جاى بازگشتن :
ماغ : نوعى مرغابى كه خالهاى سياه در سر دارد ، نوعى كبوتر كه بال و گردن و سينه آن سرخ يا سبز است .
مَألوف : انسگرفته - خوگرفته .
مَأمول : آرزوشده - خواسته .
مُبَرقَع : نقابدار / نوائى از موسيقى .
مُتَوّج [ + است ] : تاجدار - آراسته به تاج .
مُحاكات : باهم سخن گفتن : باهم حكايت كردن - نقل قول و فعل كسى كردن و مشابه شدن .
مَحرُور : گرم - تابدار - خشمناك / تحريرشده .
[ مَحرُور المَزاج ] : گرممزاج .
مَحمِدَت [ مَفعِلَة ] ( ج : مَحامِد ) : نيكنامى / ستايش .
مَخضُوب : دست حنا بسته [ كنايه از پنجهء آلوده به خون عاشقان ] .
مَخابِل : نشانها - علامتها .
مَرغُول : زلف و كاكل تابيده - پيچوخم مو - مجعد / تحرير و پيچش آواز - آواز خوش - نشاط و خرمى .
مُرَقّع : ساختهشده از پارهپارههاى بهم جمع كرده / خرقه و دلق درويشان / كتاب تصاوير .
مُرَوّق : صافىشده - شراب بىغش .