جَزَع : ناشكيبايى ، بىتابى كردن ، ناله و زارى كردن .
جُلّاب [ معرّب گلاب ] : گلاب و باصطلاح طبّ ، عسل با گلاب قوام آورده .
جَليس : همنشين .
جَنيبت : اسب يدك .
جوهر فرد : جزء لا يتجزّى ( كنايه از دهان معشوق ) ، نور محمّدى - قلم .
چرخ دولابى : كنايه از آسمان و بخت ناپايدار است .
حايِل : فاصل ، هرچه در ميان دو چيز واقع شود و مانع از اتّصال آنها بهم گردد .
حدائق [ حديقه ] : باغها - بستانها .
حِرز [ ج : احراز ] : جاى استوار ، پناهگاه بهره - دعايى كه بر كاغذ نويسند و با خود دارند - بازوبند - چشمآويز - تعويذ .
حَسّان بنِ ثابتِ انصارى : شاعر مشهور عرب و مدّاح حضرت رسول ( ص ) .
[ حَسّان عَجَم ] : خاقانى .
حِسان : خوبرويان ، نيكوان .
حَظيَره : محوّطه ، چهارديوارى .
[ حظيرَة القدس ] : بهشت .
حِياض : حوضها .
خاسِر : زيانكار ، زيانمند .
خاشه : خش و خاشاك ، ريههاى چوب و سرگين به هم آميخته / رشك و حسد .
خان [ + ى ] : حوضى ، چشمهء آبى .
خَدّ : چهره ، گونه .
خَرخَشِه : هنگامه - غوغا - نوعى كُشتى / دانه - چينه - منازعهء بى جا .
خَرسَنگ : سنگ بزرگ ناتراشيده كه در ميان راه افتاده و مانع عبور و مرور باشد - كسى كه در ميان دو مصاحب نشيند و مانع گردد - حريف ، رقيب .
خَسَك : خار كوچك ، تراشههاى ريز ، خارهاى سهگوشه كه از آهن سازند و در سر راه دشمن اندازند .
خَصل [ مربوط به داو ] : آنچه كه بر سر آن قمار كنند شرط و گروبندى در قمار .
خُضرَت : سبزه ، تازهرويى ، خوبى .
خَلاب : زمين گِلناك و باتلاقى كه پاى آدمى و چاروا در آن بماند .
خَلُّخ : شهر بزرگى در « خطاى » كه مُشك خوب از آنجا آورند و خوبان را بدانجا نسبت كنند - هر
غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — صفحة 438
مساهمون: محمود بن على خواجوى كرمانى
ص٤٣٨