ص 35 ب 640 ، من اراد . . . ر ك . شرح ص 43 س 10 ، سلطان ولد در مثنوى ولدنامه ، تصحيح مرحوم همايى ، ص 172 نيز همين حديث را شرح مىدهد بدين قرار :
در بيان آنكه همنشينى اوليا همنشينى با خداست زيرا ولى خدا از هستى خود مرده است و همچون آلتى است در دست قدرت خداى تعالى ، مثل قلم در دست كاتب . هرچه از قلم آيد آن را اضافت به كاتب كنند نه به قلم . چنان كه مصطفى عليه السلام مىفرمايد : من اراد . . . الخ
ص 36 س 6 ، اذا تقرب . . . حديث نبوى است كه در ج 1 ص 108 حلية الاوليا چاپ مصر اينگونه آمده است : يا على اذا تقرب الناس الى خالقهم فى ابواب البر فتقرب اليه بانواع العقل تسبقهم بالدرجات و الزلفى عند الناس و عند الله فى الآخرة ، صورتهاى ديگر ازين حديث با كموبيش اختلاف در ج 1 ص 64 و ج 3 ص 13 احياء العلوم آمده است . همچنين ر ك ربابنامه ، به تصحيح على سلطانى گرد فرامرزى ، چاپ اول ، تهران ص 230 ، معنى حديث : چون مردم با نيكوكارى به سوى پروردگار نزديكى جويند پس تو بهوسيله دانايىها و خرد خويش به خداوند نزديكى بجوى تا در دنيا نزد مردم و در آخرت در نزد پروردگار از لحاظ مقامات و نزديكىها به حق پيشى گيرى .
ص 36 س 7 ، در مذهب ابو حنيفه . . . ابو حنيفه : نعمان بن ثابت بن زوطى از پيشوايان بزرگ اسلام ( و 80 كوفه ف 150 بغداد ) ، اصلا ايرانى است ، جدش زوطى در كابل و به قولى در نساء بود . وى در اوايل عمر خود سرگرم مباحث كلامى بوده و با علماى كلام مراوده داشته است ؛ از طرف ديگر به خاطر اينكه بزاز بود در امور عملى اجتماع هم وارد بوده و از حقيقت وضع اقتصادى و تجارى عهد خود اطلاع داشته است او با وجود تقويت و تأييدى كه بنى عباس از وى مىكردهاند به علويان تمايل داشت . از شاگردان مشهور او ابو يوسف است . ابو حنيفه در قبول احاديث سختگير بود چنان كه از مجموع احاديث بيش از قريب 17 حديث را قبول نداشت و همين امر او را مجبور مىكرد كه به قياس و استحسان توجه كند . وى مؤسس فرقه حنفى است . نقل از فرهنگ معين باختصار ، همچنين ر ك چهار امام اهل سنت و جماعت ، محمد رئوف توكلى ، تهران ، بىتا ،
ص 36 س 10 ، و نزد شافعى آن است . . . شافعى : محمد بن ادريس شافعى : يكى از ائمه چهارگانه اهل سنت ( و غزه ، فلسطين ، 150 فسا 240 ه ق . ) ، در مدينه از مالك تلمذ نمود و بعد از وفات مالك به يمن رفت سپس در 195 ه به بغداد رفت و همانجا درگذشت . شافعى در اثناى اقامت خود در عراق با محمد بن حسن شاگرد ابو حنيفه آشنايى يافت و ازو فقه را به روش عراقيان آموخت و بدين ترتيب
انتها نامه ( فارسى ) — صفحة 329
مساهمون: بهاء الدين محمد ( سلطان ولد )
ص٣٢٩