باب « 1 » در بيان دنيا و آخرت
بدان كه اهل شريعت مىگويند كه دنيا را [ 226 الف ] بر دو معنى اطلاق مىكنند :
يكى خاص « 2 » است « 3 » مر « 4 » هركس « 5 » را و « 6 » يكى عام است مر جمله را . و آخرت را هم بر دو معنى اطلاق مىكنند : يكى خاص است مر هركس را و يكى عام است مر جمله را « 7 » .
در بيان آنكه خاص است مر « 8 » هركس « 9 » را .
بدان كه اهل شريعت مىگويند كه تركيب و اجتماع « 10 » انسان ؛ يعنى تركيب جسم . و اجتماع روح با جسم دو نوبت است : اول فانى است « 11 » ، دوم باقى « 12 » . تركيب و اجتماع اول را « 13 » كه فانى است ، دنيا مىگويند و تركيب و اجتماع « 14 » دوم « 15 » كه باقى است ، آخرت مىگويند . و حيات « 16 » تركيب اول را حيات دنيا مىگويند و حيات « 17 » تركيب دوم را حيات آخرت مىگويند « 18 » .
و آنچه عام است مر جمله را . بدان كه اهل شريعت مىگويند كه از آن وقت باز كه « 19 » خداوند - تعالى و تقدس « 20 » - عالم را از عدم به وجود آورد تا به آن وقت كه « 21 » باز به عدم برد ، مدت دنياست و چون به عدم برد ، مدت آخرت خواهد بود « 22 » و آن را انقطاعى نباشد . و اگرچه افراد عالم جمله قابل فنا و عدمند اما جمله را به عدم نخواهد « 23 » برد . و « 24 » آنچه را كه « 25 » خواهد كه به عدم برد « 26 » ، به عدم برد و آنچه را كه « 27 » خواهد « 28 » باقى دارد ، باقى دارد .
هامش
( 1 ) . مت ، كد ، كب : فصل .
( 2 ) . كد ، كب : خاص الخاص .
( 3 ) . كب : - است
( 4 ) . كد ، كب : - مر .
( 5 ) . مت ، كد ، كب : كسى .
( 6 ) . مت ، كب : - و .
( 7 ) . مت ، كد ، كب : - و آخرت را هم بر دو معنى . . . عام است مر جمله را .
( 8 ) . كب : - مر
( 9 ) . مت : كسى
( 10 ) . كد ، كب : اجماع .
( 11 ) . مت : + و
( 12 ) . كد ، كب : + است .
( 13 ) . كد ، كب : - را .
( 14 ) . اساس : - و اجتماع
( 15 ) . مت : + را
( 16 ) . اساس ، كد ، كب : + و .
( 17 ) . اساس ، كد ، كب : + و
( 18 ) . مت : مىخوانند .
( 19 ) . كد : كه باز ، كب : - باز كه
( 20 ) . كب : - و تقدس
( 21 ) . كب : + تا
( 22 ) . كد ، كب : است .
( 23 ) . كب : نخواهند
( 24 ) . مت : - و
( 25 ) . كد ، كب : - را كه
( 26 ) . مت : + و
( 27 ) . كد ، كب : - را كه .
( 28 ) . مت ، كد ، كب : + كه .