و غريبوار درگذرند ، كه نافهء مشك قدم در صباء ازل بوى در غاليهدان دهر و اعصار مىزند كه « لا تسبّوا الدهر » ، كه افعال پيراهن صفاتست . جهد كنند تا شمال جلال
« إِنِّي لَأَجِدُ رِيحَ يُوسُفَ »
« 4 » بوى آن قميص بشما آورد . چشم جان
« وَ ابْيَضَّتْ عَيْناهُ مِنَ الْحُزْنِ »
« 5 » بدان تجلّى روشن شود . « انّ لأيّام دهركم نفحات ألا فتعرضوا لها » ، كه جانان در لباس مجهول از راه « ينزل اللّه فى كلّ ليلة » به غريبان
« قُمِ اللَّيْلَ »
« 7 » برمىگذرد . زنهار مبادا مسيح از دجّال باز نشناسى . شعر :
انّ المودّة لم تزل موصوفة * قرّر بلادى و اكثر ودادى ( ؟ )
و احذر عداة الحىّ أن يلقوك * و يظنّ « 10 » العداة انّك جاد ( ؟ )
127 فصل فى شطح ابن عطا
( 383 ) ابو العباس عطا در شطح گويد كه « علامت حقيقت توحيد فراموش كردن توحيدست » .
( 384 ) قال : اى خوش حريف ! بدين سخن آن خواهد كه تو از ديدن توحيد خويش چشم بردارى . در توحيد نگر كه حقّ پيش از وجود تو ترا در ازل نهاده بود . توحيد تو از راه حدث آمد حقّ را . توحيد حقّ از راه قدم آمد ترا . بتوحيد قديم واحد قديم توان شناخت . اينچ گفتيم رسم توحيدست . توحيد را رسميست در
هامش
( 4 )إِنِّي لَأَجِدُ . . .: سورهء 12 ( يوسف ) آيهء 94
( 5 )وَ ابْيَضَّتْ . . .: سورهء 12 ايضا ، آيهء 84
( 7 )قُمِ اللَّيْلَ: سورهء 73 ( المزمل ) آيهء 2
( 10 ) و يظن : و ليظنSM