شرف و خيريّت « 1 » و حكمت « 2 » و آنچه در پيش ياد كرديم ، در نفس كاهن هرگز نبود ، و نفس كاهن هرگز بكمال نرسد « 3 » و نيكبخت آن جهانى نتواند بود .
و نفس او چون « 4 » در خور مزاج او افتاده بود سخت ناقص ، و هرگز هيچ كاهن تمام بدن نبود و آن كهانت دانستن او را سبب « 5 » نقصانست نه سبب « 6 » كمال ، و كمال نفس از كمال بدن باشد .
فصل پنجم ابتدا كردن به آنچه وجود نبى « 7 » ضرورى است در اين عالم .
( 53 ) چون ايزد تعالى آدمى را بيافريد و از ميان ديگر حيوانات مميّز گردانيد ، پس هر شخصى را حاجتمند شخصى ديگر « 8 » گردانيد « 9 » در ميان نوع انسان بصناعات بدنى . و اگر چنان كه « 10 » يك شخص منفرد « 11 » خواستى تا جمله شغلها كه او را درين عالم « 12 » ضروريست كفايت كندى بذات خويش ، به تنهائى ممكن نشدى الّا « 13 » بمعاونت و معاضدت ديگرى « 14 » از بنى جنس خويش « 15 » ، چنان كه مثلا اين شخص « 16 » از بهر ديگرى « 17 » نان پزد و ديگرى « 18 » از بهر او آلت نان پختن راست كند و ديگرى از بهر آن دگر « 19 » آلات « 20 » در هم آورد
هامش
( 1 ) خيريت : حريتS( 2 ) حكمت : حيرتT( 3 ) نرسد : -T( 4 ) چون : -T( 5 ) سبب : بسببS( 6 ) سبب : بسببS( 7 ) ابتدا كردن به آنچه وجود نبى : در پديد كردن وجودى كهH، پيدا كردن آنچه وجود وىS( 8 ) ديگر : -H( 9 ) گردانيد : كردT( 10 ) و اگر چنان كه : چنانچهT( 11 ) منفرد : مفردH( 12 ) درين عالم : -T( 13 ) الا :
و الاT( 14 ) ديگرى : ديگرH( 15 ) خويش :H، + در هم نيفتادىT( 16 ) مثلا اين شخص :
اين شخص مثلاT( 17 ) ديگرى : -T( 18 ) ديگرى : ديگرH( 19 ) آن دگر : اين ديگرT( 20 ) آلات : -H