است . پس چون « 1 » حواسّ معطّل شوند و او را منع « 2 » نكنند تا به كار « 3 » خويش پردازد ، صورتهاى « 4 » كائنات و حوادث كه در اين عالم پديد خواهد آمدن « 5 » از جزويّات « 6 » مدد « 7 » از آن نفوس مىپذيرد . [ پس اگر نفس قوىّ بود بخواب التفات نكند و چنان كه ديگران در خواب بينند نفس او در بيدارى دريابد . و اگر ضعيف بود بخواب دريابد . و متخيّله آنچه او ديده باشد به چيزى ديگر ماننده كند ] « 8 » چنان كه عادت كار « 9 » اوست كه او شيطانى « 10 » بزرگست ، پس آنگه خواب را بتعبير حاجت افتد « 11 » . پس نفوس انبيا « 12 » - عليهم السلام « 13 » - بسبب قوّت نظرى كه در ايشانست و شدّت اتّصال به آن عالم آنچه ديگران در خواب بينند ايشان در بيدارى توانند ديد ، و دانستن مغيبات هم از اين جاست .
( 52 ) و امّا دانستن حقيقت كهانت . اگر چه نفوس كواهن را قبول جزويّات « 14 » هم از عالم نفس است ، امّا از عالم نفس برتر نشوند و از عالم عقل قبول معقولات كليّات نتوانند كردن « 15 » ، و در نفس ايشان اين « 16 » استعداد نباشد ، و نيز آن خواصّ كه در ذات نفوس نبوى حاصل بود ، چون قوّت و
هامش
( 1 ) چون : -T( 2 ) منع : منعىT( 3 ) تا به كار : با كارT( 4 ) صورتها : و صورتهاH( 5 ) خواهد آمدن : خواهند آمدH( 6 ) جزويات : جزئياتT( 7 ) مدد : مددىT( 8 ) پس اگر نفس قوى بود . . . ماننده كند : اما قوت متخيله در عالم خواب همه در كار باشد عادت و جبلت و محاكاتست و تفصيل و تركيب صورتها از يكديگر و بر يكديگر پس چون نفس سخت قوى بود به او التفات نكند خواب و حاجت نباشد بتعبير همچنانكه خواهد بود نفس ببيند و اگر نفس ضعيف ببيند به كار آوردن آن درماند و آنچه كه ديده بود متخيلهء او به چيزى ديگر مانند كندT( 9 ) عادت كار : كار و عادتT( 10 ) شيطانى : شيطانT( 11 ) آنگه خواب را بتعبير حاجت افتد : آنگاه خواب را حاجت افتد بتعبيرT( 12 ) پس وجود انبياء . . . ( تا آخر فصل چهارم ) : -H( 13 ) عليه السلام : -T( 14 ) جزويات : جزئياتT( 15 ) كردن : -T( 16 ) اين : -T