« وَ السَّماءَ بَنَيْناها بِأَيْدٍ وَ إِنَّا لَمُوسِعُونَ وَ الْأَرْضَ فَرَشْناها فَنِعْمَ الْماهِدُونَ »
« 1 » « 2 » . پس چون خواست كه جهان را « 3 » نظامى باشد و خلايق آسوده باشند ، شبى و روزى « 4 » بيافريد و اين هر دو را بآفتاب حوالت كرد كه هر گاه « 5 » آفتاب طلوع كند روز باشد ، و هر گاه كه غروب « 6 » كند شب باشد . و چون دانست كه اگر هميشه روز بودى و آفتاب غروب نكردى ، هر چه برابر آفتاب بودى همه « 7 » بسوختى ، و هر چه نور آفتاب آنجا نرسيد تاريك بماندى و جهان « 8 » خراب شدى و حيوانات « 9 » و غيرهم مضطرّ شدندى بلكه نماندندى .
و اگر هميشه شب بودى ، همين كه در اوّل گفتيم پديد آمدى ؛ پس روز و شب را بيافريد و به دو « 10 » سال و ماه را « 11 » پديد كرد ، و سال را همچنان حوالت به آفتاب كرد « 12 » . چون از برج حمل روان شود و باز ببرج حمل آيد آن را سال « 13 » خوانند . و ماه را به ماه حوالت كرد كه چون دورى تمام كند « 14 » از برج خود روان شود « 15 » و باز ببرج خود آيد « 16 » آن را ماه گويند « 17 » .
پس از آن هفته پديد كرد ، پس از هفته روز پديد كرد ، و پس از روز ساعات پديد كرد و هر يكى را بيكى باز بست . و مدار روز و شب و ساعات و سال و ماه و هفته به زمان حواله كرد ، و زمان را « 18 » از مقدار حركت فلك پديد كرد . و هر چيزى را چنان كه لايق او باشد به چيزى مشغول كرد و هيچ چيز را مهمل فرو نگذاشت و همه را كمر مطاوعت بر ميان بست ،
« وَ اللَّهُ غالِبٌ عَلى أَمْرِهِ
وَ ما كانَ عَطاءُ رَبِّكَ مَحْظُوراً »
« 19 » .
هامش
( 1 ) سورهء 51 ( الذاريات ) آيهء 47 - 48
( 2 ) و الارض . . . الماهدون : -F( 3 ) جهان را :
جهانىF( 4 ) شبى و روزى : شب و روزىS( 5 ) كه هر گاه : و هر گاهF( 6 ) كه غروب : غروب
( 7 ) همه : -F( 8 ) و جهان : -F( 9 ) و حيوانات : حيوانF( 10 ) و به دو : -S( 11 ) ماه را : ماهS( 12 ) حوالت به آفتاب كرد : به آفتاب حوالت كردS( 13 ) سال :
به دو : - سالىSP( 14 ) كند : بكندS( 15 ) روان شود : -SP( 16 ) خود آيد : - خودS( 17 ) گويند : خوانندS( 18 ) زمان را : زمانS( 19 ) سورهء 17 ( الإسراء ) آيهء 20