بسم اللّه الرّحمن الرّحيم و به نستعين ( 1 )
« نَحْنُ نَقُصُّ عَلَيْكَ أَحْسَنَ الْقَصَصِ بِما أَوْحَيْنا إِلَيْكَ هذَا الْقُرْآنَ وَ إِنْ كُنْتَ مِنْ قَبْلِهِ لَمِنَ الْغافِلِينَ . »
« 1 »
و لو لا كم ما عرفنا الهوى * و لو لا الهوى ما عرفناكم
گر عشق نبودى و غم عشق « 2 » نبودى چندين سخن نغز كه گفتى كه شنودى ؟
ور باد نبودى كه سر زلف ربودى رخسارهء معشوق بعاشق كه نمودى ؟
فصل 1 « 3 »
( 2 ) بدان كه اوّل چيزى كه حقّ سبحانه و تعالى بيافريد گوهرى بود تابناك ، او را عقل نام كرد كه « اوّل ما خلق اللّه تعالى العقل » « 4 » و اين « 5 » گوهر را سه صفت بخشيد : يكى شناخت « 6 » حقّ و يكى شناخت خود و يكى شناخت آن كه نبود پس ببود . از آن صفت كه بشناخت حقّ تعالى تعلّق داشت حسن پديد آمد كه آن را « نيكويى » خوانند ، و از آن صفت كه بشناخت خود تعلّق داشت عشق پديد آمد كه آن را « مهر »
هامش
( 1 ) سورهء 12 ( يوسف ) آيهء 3
( 2 ) و غم عشق : سخن عشقT( 3 ) فصل 1 :
فصلT( 4 ) الوافى ، ملا محسن فيض كاشانى ، طهران ، 1324 ، جلد اول ، ص 17 - 19
( 5 ) اين : آنS( 6 ) شناخت : بشناختS