سوى او دل چو خاك در ديگست « 1 » * نزد او جان چو آب « 2 » در ريگست
چه به بىاصل « 3 » زر و زور دهى * چه چراغى « 4 » بدست كور دهى
اى كه با دين و ملك دارى كار * در شره خوى خرس و خوك « 5 » مدار
كه نكو نايد ار ز من پرسى * خوك بر تخت و خرس « 6 » بر كرسى
شاه شهرى كه بىخرد باشد * نيك لشكر به نرخ بد باشد
لهو چون مرگ جان ملك « 7 » برد * ظلم چون ريگ آب ملك خورد
خاك بر باد « 8 » كينهور « 9 » باشد * ريگ بر آب تشنهتر باشد
شه چو بنشست بر دريچهء هزل * ملك بيرون پرد « 10 » ز روزن عزل « 11 »
هزل با شاه « 12 » اگر مقيم شود « 13 » * خاطرش در هنر « 14 » عقيم شود « 13 »
اول نور هست باد هبات « 15 » * آخر « 16 » ظلمت است آب حيات
حكايت اندر كار نادانى و بىسياستى پادشاه
به نقيبى بگفت روزى امين * كه بران صد « 17 » پياده در صف « 18 » كين « 19 »
او حديث « 20 » امين بجاى بماند * بشد و صد سوار در صف راند
چون چنان ديد گرم گشت امين * پس به دو گفت كاى چنين و چنين « 21 »
نه درين ساعت اى بد « 22 » بدكار * منت گفتم پياده برنه « 23 » سوار
چون نقيب اين سخن ازو بشنيد * نيك دانست پاك را ز پليد
گفت بر من ترش مكن بينى « 24 » * كه هم اكنون به چشم خود بينى
هامش
( 1 ) - ك : ريگست
( 2 ) - خ : دل چو آب
( 3 ) - س : چو به بىاصل ، ل : چون به بىاصل
( 4 ) - ل : چو چراغى
( 5 ) - ذ : خوك و خرس
( 6 ) - ر : خرس بر تخت و خوك
( 7 ) - ر : جور چون مرگ جان ملك ، ل : جان و ملك
( 8 ) - پ : باد بر خاك
( 9 ) - م : كينور
( 10 ) - ب : شود ، ى : رود
( 11 ) - ر : بر وزن عدل ، س : ز روزن عدل
( 12 ) - ر : با شه
( 13 ) - ى : بود
( 14 ) - ر : در هنر خاطرش
( 15 ) - ى : با مهتاب ، چ : باد حيات
( 16 ) - ت : واخر
( 17 ) - ذ : صف
( 18 ) - خ : بر صف
( 19 ) - س : كين ، م : هين
( 20 ) - چ : حديثى
( 21 ) - ب : چنان و چنين ، ل : كى چنين چنين
( 22 ) - چ : اين بد
( 23 ) - ب : پياده ران
( 24 ) - ذ : مكن ترشروئى