باشد ، آن معبود او باشد ؛ و ترك معبود خود صورت نبندد . پس هرگز نه زاهد باشد و نه زهد .
( 411 ) دريغا ببين كه آن بزرگ ، نعت صوفى و مريد و زاهد چگونه كرده است ؛ گفت : زاهد در آن كوشد كه نخورد ، و مريد در آن كوشد كه چه خورد ، و صوفى در آن كوشد كه با كه خورد ، و محبّان خدا در آن كوشند كه ازو خورند بلكه با او خورند . پس چون زهد و زاهد هرگز نبوده باشد ، اين خبر از مصطفى بشنو چه معنى دارد : « الزّهد فى الدّنيا يريح البدن ، و الزهد فى الآخرة يريح القلب ، و الإقبال على اللّه يريح الرّوح » . اين زهد به زهّاد متفاوت شود .
( 412 ) اين زهد آن باشد كه مرد بمقامى رسد كه آن را مقام تصوّف خوانند كه شيخ با يزيد از آن نشان مىدهد : « إنّ اللّه صفىّ الصوفيّة عن صفاتهم ، فصافاهم ، فسمّوا صوفيّة » . مقام تصوّف ، اوّل زهد باشد و اعراض از جملهء موجودات ؛ پس صفات حقّ - تعالى - صوفى را از همه صفات ذميمه و بشريّت صفا دهد ، و زاهد و صوفى حقيقى شود ؛ آنگاه فقر روى نمايد كه « إذا تمّ الفقر فهو اللّه » . مگر آن بزرگ از اينجا كه او را پرسيدند كه صوفى كيست و كدامست ؟ گفت : « الصّوفىّ
هامش
( 1 ) باشدA . . . UاستB- -
( 1 - 2 ) آن معبود . . . زهدBPUآن او . . . زهدASآن . . . و ترك او خود . . . نبندد هرگز . . . زهد ماندHMآن . . . و ترك آن معبود . . . پس خود هرگز . . . زهدR- -
( 5 ) با كهAHMRSپاكBPپاكىU- - خداA . . . UحقR- -
( 6 ) بلكه . . . خورندA . . . U - H- - هرگز . . . باشدAMRSصورت بندد و نبوده باشد پسBهرگز . . . استHهرگز نبودPهرگز نبودهU- -
( 8 - 9 ) اين . . . زهدAPSUاين . . . مىشود اين زاهدBاينجا زهد بر زاهد متفاوت مىشود اما اين زهدHاين . . . زاهدMR- -
( 11 ) صوفيهA . . . UاصفياءH- -
( 12 ) صفات . . . بشريتA . . . U - H- -