ناصر ممتاز بود ، به كمال دولت و جلال فطنت ، دولتها ديد . ( لباب الالباب ، ج 2 ، ص 110 - 117 ) و ديگرى حميد الدين الجوهرى المستوفى كه از اماثل و اعيان ماوراءالنّهر بود . چون در ميان او و استاد سوزنى ( زنده در 560 ه ) مشاعراتى بوده است ( لباب الالباب ، ج 2 ، ص 208 - 209 ) پس زمان او متأخرتر از جوهرى سمرقندى مورد نظر ماست . ديگرى جوهرى زرگر از شاگردان اديب صابر و از اقران اثير الدين اخسيكتى بود ( ر . ك : تذكرة الشعراء ، دولت شاه ، 92 - 93 ) و ديگرى صاحب كتاب الصحاح فى اللغة ، و سه ديگر اسماعيل بن حمّاد جوهرى فارابى ( در گذشتهء 398 ه ) كه زمانش پيشتر از قلانسى است .
حاتم بلخى ابو عبد الرحمن حاتم بن عنوان اصمّ [ كر ] بلخى ، از علما و حكما و كبراء اهل بلخ و استاد احمد خضرويه و شاگرد شقيق بلخى بود . در 237 ه وفات يافته و در بقعهاى بر در رباط واشجرد / واشگرد دفن شد . مؤلف فضائل بلخ در 588 ه تربت او را زيارت كرده است . ر . ك :
تاريخ بغداد ( خطيب بغدادى ) ، 8 / 241 ؛ تاريخ علماى بلخ ، 1 / 257 - 264 ؛ تاريخ نگارشهاى عربى ، 1 / 927 - 928 ؛ تذكرة الاولياء ، 1 / 205 ؛ حلية الاولياء ، 8 / 77 - 86 ؛ شذرات الذهب ( ابن عماد ) ، 2 / 87 ؛ طبقات الصوفيّة ( سلمى ) . 8 - 87 ؛ طبقات الصوفيّة ( هروى ) ، 86 ؛ فضائل بلخ ، 165 - 177 ؛ مرآة الجنان ، 2 / 118 .
حامد لفّاف حامد بن محمود بن حرب نيشابورى ( م : 266 ه ) ، از قاريان و راويان خراسان و از معاصران و معاشران حاتم اصمّ بلخى بود . ر . ك : تذكرة الاولياء ، 299 ، و تعليقات 849 ؛ حلية الاولياء ، 8 / 78 ؛ طبقات الصوفيّة ( سلمى ) ؛ فضائل بلخ ، 168 در هر سه كتاب ضمنا ازو ياد شده است ؛ تنبيه العارفين ، 17 - 18 نقل قول او .
حكيم ترمذى ابو عبد اللّه محمّد بن على بن حسن [ يا حسين ] بن بشر حكيم ترمذى ، در ميان سالهاى 205 - 215 ه در ترمذ متولد شد و در ميان سالهاى 295 - 300 ه درگذشت . در ابتداى
ارشاد در معرفت و وعظ و اخلاق ( فارسى ) — صفحة 295
مساهمون: عبد الله بن محمد القلانسي النسفي
ص٢٩٥