آوردهاند كه مولى تعالى مر موسى را - عليه السّلام - « 1 » چنين فرمود كه اى موسى مرا دوست دار و مرا به « 2 » بندگان من دوست گردان و بندگان مرا به من دوست گردان . سؤال كرد كه يا ربّ ترا به بندگان « 3 » چگونه دوست گردانم و بندگان ترا به تو چگونه دوست گردانم ؟ فرمان آمد كه بندگان من غافلاناند از نعمتهاى من مر ايشان را بياگاهان « 4 » تا چون نعمتهاى من بر خويشتن « 5 » ببينند ، مرا دوست گيرند و بندگان مرا از معصيتها بازدار تا من دوست دارم ايشان را . « 6 »
و خواجه ابو بكر ورّاق - رحمة اللّه « 7 » عليه - روايت كرده است از احمد خضرويه - رحمه اللّه - « 8 » كه بندگى ده درجه است : پنج از بنده پديد آيد و پنج ديگر مولى تعالى « 9 » كرامت كند . نخستين درجهء [
a
56 ] بندگى « 10 » توبه است ، « 11 » دويم « 12 » درجه پرهيزگاريست ، و سيم « 13 » درجه زاهديست ، و چهارم درجه حليمى است ، و پنجم درجه متحمّلى است يعنى بار خلق كشيدن . چون بنده توبه كرد از جمله « 14 » گناهان ، مولى عزّ و جلّ در منّتها بر وى گشاده گردانيد « 15 » تا بتواند ديدن كه مولى عزّ و جلّ « 16 » بر « 17 » وى چه فضل كرده است و چون پرهيزگار شد ، در شكر بر وى گشاده شود تا هر نعمتى كه از مولى تعالى پديد آيد به شكر پيش رود و چون زاهد شد در انابت بر وى بگشايد . « 18 » و انابت بازگشت « 19 » دل بود به مولى تعالى و چون حليم شد در محبّت بر وى بگشايد تا مولى تعالى را به حقيقت دوست تواند داشتن « 20 » و چون متحمّل شد در وله بر وى بگشايد تا در دوستى مولى عزّ و جلّ بىقرار شود . چون كسى بينى كه اين چهار « 21 » منزل ناگذشته چنين پندارد كه من واله شدهام ، ببايد دانستن كه آن پنداشت است « 22 » . كسى بر راه نارفته به منزل نرسد . و هم
هامش
( 1 ) . - صلوات اللّه عليه -
( 2 ) . بر .
( 3 ) . + تو .
( 4 ) . ياد ده .
( 5 ) . در حقّ خويش .
( 6 ) . تا من شان را دوست گيرم .
( 7 ) . + تعالى .
( 8 ) . از احمد خضرويه . . . چنين گفت كه وى گفته است .
( 9 ) . مولى تعالى پنج ديگر .
( 10 ) . درجه در بندگى .
( 11 ) . و تا از همه معاصى دست بازندارد تو به وى تمام درست نيايد و .
( 12 ) . دوم .
( 13 ) . سيوم .
( 14 ) . همه .
( 15 ) . گردانيد .
( 16 ) . تعالى .
( 17 ) . با .
( 18 ) . گشاده شود .
( 19 ) . « دل » ندارد .
( 20 ) . داشت .
( 21 ) . پنج .
( 22 ) . + چه .