ص 992 ، س 21 : وَ مَنْ يَتَوَكَّلْ . . .
هركس بر خدا توكل كند ، او را بسنده باشد . خداوند به خواست خود مىرسد . ( قرآن 65 : 3 )
ص 994 ، س 20 :
هُوَ أَهْوَنُ . . .
براى خدا سبكتر از آن است .
ص 994 ، س 23 :
يُخَيَّلُ إِلَيْهِ . . .
سحر به خيال ايشان چنان آرد كه اينها مىجنبند .
ص 995 ، س 4 : يُحْيِي وَ . . .
زنده كند و بميراند . . . شما را زنده مىكند و سپس مىميراند .
ص 995 ، س 20 : الى ما . . .
تا بىنهايت .
ص 997 ، س 11 :
يَدْعُونَنا . . .
با بيم و اميد از ما مىخواهند .
ص 997 ، س 13 :
فَلا يَأْمَنُ . . .
جز خاسران خود باخته كسى خود را از مكر خدا در امان نمىبيند ؛ چنان كه از رحمت پروردگار نيز كسى جز گمراهان نوميد نمىشود .
ص 998 ، س 8 : لا يستفاد . . .
از چيزى ضد آن برنخيزد .
ص 998 ، س 16 : و المحبة و العداوة . . .
دوستى و دشمنى دو صفت ازلى خدا است آنها سرى نهانى است كه كسى از آن سر در نياورد .
ص 998 ، س 21 : و الازلى . . .
صفت ازلى خداوندى بر صفتهاى خلقى موقت پيروز است .
ص 999 ، س 7 :
يَدْعُونَنا رَغَباً . . .
دربارهء آيت : يدعوننا . . . كه با بيم و اميد از ما مىطلبد ، گويند :
اميد به ثواب ما و بيم از عذاب ما . و برخى گويند : اميد به فضل ما و بيم از عدالت ما . و گويند : اميد به وصال ما و بيم از فراق ما . و بهتر از همه : به اميد خود ما .