الباب الثالث و العشرون قولهم فى المكاسب
« اجمعوا على اباحة الكسب من الحرف و التجارات و الحرث و غير ذلك » . و در اصل كسب اختلاف است . قول كراميان آن است كه كسب فريضه است و گروهى از متقشفه هم بر اين قولاند . و گروهى گويند كسب اعتماد كردن است بر تجارت يا بر حرف ؛ و اعتماد كردن بر غير حق توكل را زيان دارد . و حجت آرند قصهء اصحاب صفه ، كه ايشان بر توكل زيستند و كار و پيشه نكردند ، و مصطفى عليه السلام بر ايشان انكار نكرد . و روا نباشد كه قومى فريضه بهجاى بگذارند و رسول بيند و انكار نكند اما مذهب اهل سنت و جماعت از متكلمان آن است كه كسب كردن فريضه است ، از بهر آنكه خدا گفت :
فَإِذا قُضِيَتِ الصَّلاةُ فَانْتَشِرُوا فِي الْأَرْضِ وَ ابْتَغُوا مِنْ فَضْلِ اللَّهِ
.
ديگر ميان مفسران اتفاق است كه اين فضل خدا كسب كردن و تجارت كردن است . و خدا امر كرد و امر خداى تعالى بر وجوب باشد ، و اصل كسب كردن از آدم آمد صلوات الله و سلامه عليه كه كشاورزى كرد ، و خدا او را اسماء حرث و آلات حرث درآموخت ، چنان كه گفت :
وَ عَلَّمَ آدَمَ الْأَسْماءَ كُلَّها
، و بفرمود تا فرزندان خويش