الباب الرابع عشر [ قولهم فى الاطفال ]
ثم قال « و اقروا ان اطفال المؤمنين مع آبائهم فى الجنة » . و اين از بهر آن گفت كه گروهى را مذهب آن است كه اطفال مؤمنان را از اصحاب اعراف دارند و گويند ميان بهشت و دوزخ باشند ، معذب نباشند ايشان براى عدم معصيت و كفر ؛ مثاب نباشند براى عدم تصديق و طاعت . و نزديك اهل سنت و جماعت اين قول باطل است . به نص كتاب خداى تعالى كه گفت :
وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ اتَّبَعَتْهُمْ ذُرِّيَّتُهُمْ بِإِيمانٍ أَلْحَقْنا بِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ .
و به خبر آمده است از پيغامبر عليه السلام كه گفت : هركه را سه فرزند پيش رفته بود خداى تعالى ورا به ايشان بخشد . گفتند اگر دو باشند . گفت همچنين باشد .
گفتند اگر يكى باشد . گفت همچنين باشد . گفتند اگر كسى ورا فرزند نباشد پيش رفته . گفت : انا فرط من لا فرط له .
و نيز پيغامبر گفت عليه السلام : ان السقط يأتى باب الجنة محنبطا يعنى ممتليا من الغضب فيقوم على باب الجنة فياخذ بعضا دق الباب فيقول اب اب ام ام فلا يدخل الجنة حتى يؤتى بابويه فيوضع يد احدهما فى يمينه و الآخر فى شماله فياخذ بيدهما فيدخلهما الجنة .