متحرّك شده به زمين نزديك باشد ، در حين عبور در همان بلاد شماليه مىگدازد و به طور باران به زمين نزول مىيابد .
و به همين روش و نهج وقتىكه آفتاب توجّه بروج جنوبيه را مىنمايد ، از اوّل داخلشدن آفتاب به برج ميزان ، به واسطهء توجّهى كه به سمت بروج جنوبى دارد ، آنچه رطوبت متكاثف و متراكم شده ، در تحت قطب جنوب است ، از جاى خود متخلخل و متحرّك نموده ، باد آنها را در هوا متفرّق مىنمايد ، هاربا و منهزما من الشمس عزيمت توجّه به قطب شمال مىنمايند . در هنگام عبور آنچه از اين مادّهء سحابى به زمين نزديك مىباشد ، در همان ولايات و اراضى طرف جنوب باران مىشود و به زمين نزول خواهد يافت و آثار بهار در آن سمت ظاهر خواهد شد ؛ و هر قدر از اين مادّهء سحابى كه اوج گرفته است ، وارد اراضى طرف شمالى مىشود و به زمين نزديك مىگردد ، به واسطهء بعد شمس و غلبهء برودت به صورت برف به زمين نزول يافته ، علائم زمستان در طرف قطب شمال ظهور خواهد يافت .
پس در عرض سال ، چنانچه سالهاست تجربه شده است ، از اوّل حمل الى آخر سنبله هر وقت در آسمان ابر ظاهر شده است ، از طرف شمال آمده ؛ و اهل تجربه در بهار وقتىكه باران شدّت دارد ، هرگاه آسمان از طرف شمال صاف و روشن بشود ، مىدانند كه ديگر نمىبارد و در زمستان وقتىكه برودت به شدّت ببارد ، همينكه طرف جنوب باز شد و روشن گرديد ، مىدانند كه ديگر هوا صاف خواهد شد .
و همچنين از اوّل ميزان الى آخر حوت ، هر وقت در آسمان ابر ظاهر شده
هادى المضلين ( در علم كلام ) ( فارسى ) — صفحة 308
مساهمون: ملا هادي السبزواري
ص٣٠٨