و از نصايح لقمان فرموده است : « يا بنىّ ! أقم الصلاة و امر بالمعروف و انه عن المنكر و اصبر على ما أصابك إنّ ذلك من عزم الامور و لا تصغّر خدّك للناس و لا تمش فى الأرض مرحا إنّ اللّه لا يحبّ كلّ مختال فخور . » [ 135 ]
و از اين قبيل آيات در صفات مؤمن بسيار نازل شده است كه هيچيك از اينها دخل به صورت ظاهر ندارد ، جميعا امر معنوى است . تعلّق به حقيقت آدمى دارد و از امورات ذوقيهء وجدانيه است و لكن علايمى كه اختصاص به صورت دارد ، مجاز محض است . نقّاش صورت زهد و ورع ظاهريه را در كمال خوبى به صورت درمىآورد . نكات و دقايق او را هم مىنمايد . بعضى از علامت ظاهريه كه پيرايهء صورت گرديده اين است : لباس سفيد پوشيدن ، مبالغهء در اجراى حروف از مخرج و تشديد در تنحنح كردن ، شارب را تراشيدن و خضاب نمودن و نعلين زرد پوشيدن و مصافحه زياده از قانون كردن و پيشانى را داغ نمودن به جهت مشابهت
سِيماهُمْ فِي وُجُوهِهِمْ مِنْ أَثَرِ السُّجُودِ
، انگشتر بزرگ در دست كردن و عصاى بادام دست گرفتن ، از مجامعت كردن بسيار و خوردن اغذيهء چرب و شيرين خود را مظهر حديث « حبّ المرأة من الإيمان » [ 136 ] و حديث « المؤمنون حلويّون » [ 137 ] كردن است . در حفظ ظواهر صورت به قدرى در ميان خلق مواظب است كه مطلقا مذاكرهء صفات ايمان در السنه و افواه جارى نمىشود ، بلكه دارندهء صفات مذكوره را علانيه و آشكار تحميق مىكنند و نسبت سفاهت و جنون به او مىدهند و واضع علايم مصنوعه را توقير و تمجيد مىنمايند و غفلت از اين دارند كه عن قريب در بوتهء معاد گداخته خواهند شد .
قلب و خالص آنها از يكديگر امتياز خواهد يافت و پرده از كارها برداشته