فصل هشتم از باب سوّم از مقاله سوّم در نتيجه فصول مذكوره در اين باب
بدان كه از مجموع آنچه مبيّن شد در فصول سابقه ؛ ثابت گشت وجوب وجود امام معصوم در هر زمانى از ازمنه ؛ و وجوب اعتبار عصمت و نصّ و افضليّت در امام . پس هر كه يكى از امور ثلاثه در او مفقود باشد ؛ امامت را نشايد « فضلا عن الثلاثة » .
أمّا عصمت : بنابر آنكه چون حافظ دين است ، مأمون باشد از وقوع خلل ، به زيادتى و نقصان در دين . و اما نصّ : بنابر آنكه عصمت معلوم نتواند گشت ، و ايمنى حاصل نتواند شد ، مگر وقتى كه نصّ از خدا و رسول متحقّق شود .
و امّا افضليّت : بنابر آنكه امام محتاج اليه جميع مردم است - در جميع امور - و تا افضل از همه مردمان نباشد ، محتاج اليه همه ؛ و رئيس مطاع كل نتواند بود ، و چون مجموع اين امور ثابت شد معلوم شد كه امام و خليفهء اوّل ، بعد از رسول صلى اللّه عليه و آله و سلم على بن أبى طالب - عليه السلام - است . بنابر اتفاق كلّ امت بر انتفاع مجموع امور ثلاثه ، از غير على - عليه السلام - پس متعين باشد على - عليه السلام - براى امامت و الّا لازم آيد خلوّ زمان از وجود امام .
طريقهء ديگر ؛ ثابت شد وجوب اعتبار عصمت در امام و غير على - عليه السلام - واجب نيست عصمتش بالاتّفاق ، پس امام غير على - عليه السلام - نتواند بود .