من با تو غدر خواهند كرد و عهد مرا درباره تو خلاف خواهند نمود ، و تو با من به منزله هارونى از موسى ، و امت بعد از من به منزله امّت موسىاند بعد از موسى ؛ كه بعضى تابع هارون شدند و ديگران تابع سامرى . من گفتم يا رسول اللّه صلى اللّه عليه و آله و سلم چه مىفرمائى من در آن روز چه كنم و به چه عمل نمايم ؟ فرمود : اگر اعوان بيابى جهاد كن با ايشان و إلّا دست از ايشان بازدار . « و احقن دمك حتّى تلحق بي مظلوما » « 1 » . پس فرمود و ليكن برويد و ابا بكر را خبردار گردانيد و به يادش بياريد تا حجت بر او « 2 » تمامتر شود . پس ايشان به مسجد آمده هر يك على حده به سخن در آمده با ابى بكر گفتگوى بسيار نمودند . نقل است كه جماعت مذكوره در وقت وفات رسول اللّه صلى اللّه عليه و آله و سلم غايب بودند چون حاضر شدند ابو بكر خليفه شده بود و آن جماعت « 3 » از اعيان صحابه و اعلام مسجد نبىّ صلى اللّه عليه و آله و سلم بودند « 4 » بالجمله به مسجد حاضر شدند . اوّل خالد بن سعيد برخاست و گفت :
اتّق اللّه يا أبا بكر ، تو مىدانى كه پيغمبر صلى اللّه عليه و آله و سلم يوم بنى قريظه در حالتى كه خداى تعالى ، وى را فتح داده بود و على - عليه السلام - جماعتى از صناديد رجال ، و ذى « 5 » شوكتان ايشان را كشته بود گفت : « يا معاشر المهاجرين و الأنصار إنّي موصيكم بوصيّة فاحفظوها و مودّعكم أميرا « 6 » فاحفظوا ، الا أنّ علي بن أبي طالب أميركم بعدي و خليفتي فيكم بذلك أوصاني ربّي ألا و إنّكم إن لم تحفظوا فيه وصيتي و توازروه و تنصروه اختلفتم في أحكامكم و اضطرب عليكم أمر دينكم و ولّاكم شراركم ألا ، إنّ ، أهل بيتي هم الوارثون لأمري و العالمون لأمر أمّتي من بعدي ؛ اللّهمّ من أطاعهم من أمّتي و حفظ فيهم وصيتي فاحشرهم في زمرتي و اجعل لهم نصيبا من مرافقتي يدركون به نور الآخرة ، اللّهمّ و من أساء خلافتي في أهل
هامش
( 1 ) احتجاج ، ط بيروت : 1 / 76 .
( 2 ) ب : ايشان .
( 3 ) ب : ايشان .
( 4 ) ب : و .
( 5 ) ب : ذوى .
( 6 ) ب ، ج : امرا