دوتاى وسط ظاهر شود ، و به تقدير اعتبار كلّ واحد ضمّ او به كتاب نفعى ندارد به تقدير احتمال خطا در او به واسطهء عدم حصول امن از خطا به اجتماع در اين وقت همچنان كه مخفى نيست .
و به تقدير عدم احتمال پس متمسك به او محفوظ شده است از خطا و ضلال بىحاجت به ضم كتاب ، و اين خلاف فرض است .
پس ظاهر شد از احتمالات مذكوره آنكه به تقدير عدم حجيّت قول كل واحد از اهل بيت حراست نخواهند كرد كتاب و اهل بيت از ضلال بر وجهى كه از خبر ظاهر مىشود .
پس واجب است حمل كردن روايت بر حجيّت قول كل واحد از اهل بيت تا حراست كند تمسك او در چنين امر خطير .
آيا دلالت كرده سيرت رسل پيشين يا قرآن يا كلام امين ملك رحمان بر استحقاق امر به مغالبه و حيل و گردانيدن خلافت رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله را از اباطيل دول ؟ ! اگر گويى كه اهل سقيفه متمسّك شدند در فعل خودشان به اجماع كه دلالت بر حجيّت آن دارد كتاب اللّه و اخبار رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و به آن اجماع مستغنى بودند از انتظار اهل بيت و مراجعت به ايشان و اگر متمسّك به كتاب تنها بودند بس بود هرگاه منضم باشد به آن قول رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله به طريق اولى بس خواهد بود .
جواب مىگوئيم كه : از حكايت سقيفه ضعف اين كلام اگر چه در غايت ظهور است تفصيل ابطال اجماع در اين باب در مبحث ابطال امامت ابو بكر خواهد آمد « 1 » .
هامش
( 1 ) . سفينة النجاة : 103 .