أبي طالب و اعتراف بنبوّت و رسالت خاتم الانبياء صلّى اللّه عليه و آله و سلّم باشد .
بسيارى از امور است كه تواتر آن به همين قسم معين مىشود مثلا جنگها و شجاعتها و حملات مولانا امير المؤمنين عليه السّلام در غزوات هر يك خبر واحد است ولى مجموع آنها روى هم تواتر معنوى است كه افادهء علم ضرورى بشجاعت آن حضرت مينمايد و همچنين است سخاوت حاتم و عدالت انوشيروان و غير ذلك .
علاوه شما كه بتواتر علاقهمند هستيد بفرمائيد تواتر حديث مجعول ضحضاح را از كجا ثابت ميكنيد .
اقرار ابو طالب دم مرگ به لا إله الّا اللّه
و اما جواب اشكال دوم شما خيلى بارز و آشكار است زيرا اقرار بتوحيد و نبوّت و اعتراف بمبدا و معاد حتما نبايد با كلمات نثر مانند گفتن اشهد ان لا إله الّا اللّه و اشهد انّ محمّدا رسول اللّه باشد بلكه اگر فرد بيگانهء از دين اشعارى بگويد كه مستلزم اقرار و اعتراف بوحدانيّت حق و مقام رسالت حضرت ختمى مرتبت باشد قطعا كفايت مىكند - پس وقتى جناب أبي طالب فرمود يا شاهد اللّه علىّ فاشهد - انّى على دين النبىّ احمد - حكم همان اقرار بكلمات نثر را دارد .
ولى علاوه بر اشعار - حين موت با كلمات نثر هم اقرار نمود چنانچه سيد محمّد رسولى برزنجى و حافظ ابو نعيم و بيهقى نقل نمودهاند كه در مرض موت جمعى از صناديد كفار قريش از قبيل أبو جهل و عبد اللّه بن ابى اميّه بعيادت جناب ابو طالب رفتند در آن حال رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم فرمود بعمّش ابو طالب بگو كلمه لا إله الّا اللّه تا من بر آن شاهد باشم در نزد پروردگار متعال « 1 » فورى ابو جهل و ابن ابى اميّه گفتند اى ابو طالب آيا بر ميگردى از ملت عبد المطلب و پيوسته اين كلمات را تكرار نمودند تا آنكه فرمود بدانيد أبو طالب بر ملت عبد المطلب مىباشد آنها
هامش
( 1 ) البته اين تلقين رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله عم اكرمش ابو طالب را دلالت بر كفر آن جناب ( العياذ باللّه ) ندارد بلكه ما دستور داريم كه هر مسلمان مؤمنى را در وقت مردن تلقين و يادآورى بنمائيم به گفتن لا إله الّا اللّه تا شيطان بر او غلبه نكند - و آن مؤمن در وقت مردن با تجديد كلمهء توحيد موحد از دنيا برود - فلذا رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله روى مهر و محبت و اداء وظيفه عم اكرمش را تلقين مىنمود به گفتن لا إله الا اللّه - تا آنكه موفق شد و آن جناب در لحظات آخر عمر با تجديد كلمه طيبه لا إله الا اللّه از دنيا رحلت نمود .