وفاى بوعده و عهد را واجب نموده كه ميفرمايد
وَ أَوْفُوا بِعَهْدِ اللَّهِ إِذا عاهَدْتُمْ وَ لا تَنْقُضُوا الْأَيْمانَ بَعْدَ تَوْكِيدِها
« 1 » .
و در آيه 25 سوره 13 ( رعد ) ناقضين عهد را ملعون خوانده كه ميفرمايد
وَ الَّذِينَ يَنْقُضُونَ عَهْدَ اللَّهِ مِنْ بَعْدِ مِيثاقِهِ وَ يَقْطَعُونَ ما أَمَرَ اللَّهُ بِهِ أَنْ يُوصَلَ وَ يُفْسِدُونَ فِي الْأَرْضِ أُولئِكَ لَهُمُ اللَّعْنَةُ وَ لَهُمْ سُوءُ الدَّارِ
« 2 » .
پس به حكم آيات قرآن مجيد و اخبار بسيارى كه در كتب ما و شما وارد است نقض عهد نمودن گناه بزرگ است خصوصا نقض عهد با خدا و بامر خدا و بدستور رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم كه قطعا براى اصحاب و نزديكان آن حضرت اقبح قبايح بوده است .
حافظ - كدام عهد و بيعتى بوده كه بامر خدا و رسول ابلاغ شده و اصحاب و ياران پيغمبر صلّى اللّه عليه و سلّم نقض عهد نمودند تا بگوئيم مشمول آيات قرآنى واقع شدند گمان ميكنم اگر توجه نمائيد خواهيد تصديق نمود كه اينها از جعليّات عوام شيعه مىباشد و إلّا صحابهء رسول اللّه صلّى اللّه عليه و سلّم مبرّاى از اين اعمال بودهاند .
محمد و على صادقين در قرآنند
داعى - مكرر عرض كردهام كه شيعيان چون ناچارند پيروى از موالى صادق و مصدّق خود بنمايند و إلا شيعه نخواهند بود پس خواص و عوام آنها هرگز جعل خبر نمينمايند و دروغ نخواهند گفت براى آنكه موالى آنها به تمام معنى صادق و مصدّق بودند كه قرآن مجيد بصدق آنها شهادت داده بنا بر آنچه علماء بزرگ خودتان از قبيل امام ثعلبى و جلال الدين سيوطى در تفسير و حافظ ابو نعيم اصفهانى در ما نزل من القرآن فى على و خطيب خوارزمى در مناقب و شيخ سليمان بلخى حنفى در باب 39 ينابيع المودّة از خوارزمى و حافظ ابو نعيم و حموينى - و محمد بن يوسف گنجى شافعى در باب 62
هامش
( 1 ) ( امر در اين آيه براى وجوب است على الاقوى ) چون ( با خدا و رسول و بندگانش ) عهدى نموديد به آن عهد وفا كنيد سوگند پيمان را كه مؤكد و استوار گرديد مشكنيد .
( 2 ) آنان كه پس از پيمان بستن ( با خدا و رسول ) عهد خدا را شكستند و هم آنچه خدا امر به پيوند آن كرده ( مانند صله رحم و دوستى و ولايت على عليه السلام ) پاك بگسستند و در روى زمين فتنه و فساد بر انگيختند مر ايشانراست لعنت دورى از رحمت و ابتلاء به عذاب دوزخ .