ليله يكم شعبان المعظم 45 جلسه هشتم
( أول شب داعى مشغول نماز عشاء بودم آقايان محترم تشريف آوردند بعد از فراغت از نماز و صرف چاى مذاكرات شروع شد ) .
سيد عبد الحى - قبله صاحب شب گذشته بياناتى فرموديد كه حقّا از مثل شمائى سزاوار نبود تفوّه به اين نوع كلمات نمائيد كه بالاخره منجر بدوئيت و افتراق كلمه در مسلمين گردد خود بهتر ميدانيد كه نفاق و دوئيت و افتراق كلمه باعث فناى مسلمين گرديده كما آنكه اتفاق و يگانگى سبب ظهور و غلبه مسلمين بوده .
داعى - ( با كمال تعجب ) خوبست بيان فرمائيد كدام قسمت از گفتار داعى سبب دوئيت و افتراق كلمه مىباشد كه اگر ايراد شما بجا است و غفلتى از داعى شده متنبّه گردم و الّا جواب عرض نموده رفع اشكال شود .
سيد - در موقع توضيح و تعريف كس و ناكس مسلمين را به دو قسمت تقسيم و تعبير بمسلم و مؤمن فرموديد در صورتى كه مسلمانان همگى يكى هستند و گويندگان لا إله الّا اللّه محمّد رسول اللّه با هم برادرند نبايستى آنها را از هم جدا نمود و تشكيل دودستگى داد كه به ضرر اسلام تمام مىشود و در اثر بيانات امثال شما آقايان است كه خاصّ و عام پيدا گرديده و شيعيان خود را مؤمن و ما را مسلم ميخوانند چنانچه در هندوستان ديدهايد شيعه را مؤمن و سنّى را مسلم ميخوانند .
و حال آنكه اسلام و ايمان يكى مىباشد زيرا اسلام انقياد و قبول نمودن احكام و تسليم به آنست و اين همان حقيقت تصديق و معنى ايمان مىباشد .
لذا جمهور امت اتفاق نمودهاند بر اينكه اسلام عين ايمان و ايمان حقيقت اسلام است و از هم جدائى ندارند و شما بر خلاف جمهور صحبت نموديد كه اسلام و ايمان را از هم جدا نموديد .