ص 30 و 74 صواعق محرقه باب 9 ( 8 ) حاكم ابو عبد اللّه محمّد بن عبد اللّه نيشابورى در ص 109 جلد سيم مستدرك ( 9 ) جلال الدين سيوطى در ص 65 تاريخ الخلفا ( 10 ) ابن عبد ربه در ص 194 جلد دوم عقد الفريد ( 11 ) ابن عبد البر در ص 473 جلد دوم استيعاب ( 12 ) محمد بن سعد كاتب الواقدى در طبقات الكبرى ( 13 ) امام فخر رازى در تفسير مفاتيح الغيب ( 14 ) محمد بن جرير طبرى در تفسير و تاريخ خود ( 15 ) سيد مؤمن شبلنجى در ص 68 نور الابصار ( 16 ) كمال الدين ابو سالم محمّد بن طلحه شافعى در ص 17 مطالب السئول ( 17 ) مير سيد على بن شهاب الدين همدانى در آخر مودت هفتم از مودة القربى ( 18 ) نور الدين على بن محمد مالكي مكّى معروف به ابن صبّاغ در ص 23 و 125 فصول المهمّه ( 19 ) على بن برهان الدّين شافعى در ص 26 جلد دوم سيرة الحلبيّه ( 20 ) على بن الحسين مسعودى در ص 49 جلد دوم مروج الذهب ( 21 ) شيخ سليمان بلخى حنفى در باب 9 و 17 ينابيع الموده و مخصوصا در باب 6 هيجده خبر از بخارى و مسلم و احمد و ترمذى و ابن ماجه و ابن مغازلى و خوارزمى و حموينى نقل نموده است ( 22 ) مولى على متّقى در ص 152 و 153 جلد ششم كنز العمّال ( 23 ) احمد بن على خطيب در تاريخ بغداد ( 24 ) ابن مغازلى شافعى در مناقب ( 25 ) موفّق بن أحمد خوارزمى در مناقب ( 26 ) ابن اثير جزرى على بن محمّد در اسد الغابه ( 27 ) ابن كثير دمشقى در تاريخ خود ( 28 ) علاء الدوله احمد بن محمّد در عروة الوثقى ( 29 ) ابن اثير مبارك بن محمّد شيبانى در جامع الاصول فى احاديث الرسول ( 30 ) ابن حجر عسقلانى در تهذيب التهذيب ( 31 ) ابو القاسم حسين بن محمّد ( راغب اصفهانى ) در ص 212 جلد دوم محاضرات الادباء و ديگران از محقّقين اعلام شما اين حديث شريف را با الفاظ مختلفه از جمع كثيرى از اصحاب رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و سلّم نقل نمودهاند از قبيل ( 1 ) خليفه عمر بن الخطّاب ( 2 ) سعد بن ابى وقّاص ( 3 ) عبد اللّه بن عباس ( حبر امت ) ( 4 ) عبد اللّه بن مسعود ( 5 ) جابر بن عبد اللّه انصارى ( 6 ) ابو هريره ( 7 ) ابو سعيد خدرى ( 8 ) جابر بن سمره ( 9 ) مالك بن حويرث ( 10 ) براء بن عازب ( 11 ) زيد بن ارقم ( 12 ) ابو رافع ( 13 ) عبد اللّه بن ابى اوفى ( 14 ) ابى سريحه ( 15 ) حذيفة بن اسيد ( 16 ) انس بن مالك ( 17 ) ابو بريده اسلمى ( 18 )
شبهاى پيشاور در دفاع از حريم تشيع ( فارسى ) — صفحة 287
مساهمون: سلطان الواعظين ( السيد محمد الموسوي الشيرازي )
ص٢٨٧