منظور گردد كه اگر يكى از آن دو نباشد نذر منعقد نميشود . اول نيّت مقارن با عمل دوم صيغه بهر لسانى باشد .
همينكه مسلمان فهميد كه نذرش صورت حقيقت پيدا نميكند مگر بوجود اين دو شرط سعى مىكند اول معناى اين دو شرط و چگونگى آنها را بفهمد و بعد نذر نمايد
وقتى در مقام سؤال از فقيهى يا مطالعهء رسالهاى بر آمد ميفهمد كه اوّلا بايد نيّت در تمام عبادات مخصوصا در نذر للّه و فى اللّه و طلبا لمرضات اللّه باشد . پس نيّت براى غير خدا بكلّى از بين ميرود .
شرط دوم كه تتميم شرط اول و تثبيتكننده آن مىباشد آنست كه نذركننده حتما بايد در موقع نذر صيغه بخواند و در صيغه تا نام خدا نباشد صيغه جارى نميشود .
مثلا ميخواهد نذر روزه بنمايد بايد بگويد للّه علىّ ان اصوم يا ميخواهد ترك شراب كند بايد بگويد للّه علىّ ان اترك شرب الخمر . و به همين طريق است تمام نذورات .
و چنانچه اجراى صيغهء عربى براى فارسى زبان يا هندى زبان يا غير آنها ميسور نباشد مىتوانند به زبان خود اهل هر قوم و ملّت اجراء صيغه بنمايند به شرط آنكه معناى آن مرادف با صيغهء مزبوره باشد .
و اگر در نيّت غير خدا باشد يا ديگرى را از زنده يا مرده با نام خدا داخل كند خواه نام پيغمبر يا امام يا امام زاده باشد قطعا آن نذر باطل است و اگر عمدا از روى علم اين عمل را بنمايد مشرك است چه آنكه صريحا در آيه مذكوره فرمايد و لا يشرك بعبادة ربّه احدا .
البته بر اهل علم لازم است كه بىخبران را بفهمانند كه نذر بايد حتما بنام خدا و براى خدا باشد . چنانچه وعّاظ و مبلّغين پيوسته انجام وظيفه مينمايند .
فقهاء شيعه عموما بيان دارند كه نذر براى هر زنده يا مرده و لو پيغمبر و امام باشد باطل است و اگر عالما عامدا بنمايد شرك است .
نذر را بايد براى خدا بنمايند ولى در مصرفش مختارند بهر جا قرار بدهند .
شبهاى پيشاور در دفاع از حريم تشيع ( فارسى ) — صفحة 212
مساهمون: سلطان الواعظين ( السيد محمد الموسوي الشيرازي )
ص٢١٢