و گفت : من كنت مولاه فعلىّ « 1 » مولاه اللّهمّ وال من والاه و عاد من عاداه و انصر من نصره و اخذل من خذله » ؛ « 2 » يعنى هر كس كه من به وى اولاترم « 3 » و ولى ويم ، على به وى اولاتر است « 4 » و ولى و امام و صاحب تصرف وى است . « 5 » بار خدايا ! دوست دار آن را كه على را دوست دارد « 6 » و دشمن دار آن را كه على را دشمن دارد ، « 7 » و يارى ده آن را كه على را يارى دهد ، « 8 » و خذلان كن و فروگذار آن را كه على را خذلان كند و فرو گذارد . « 9 » پس ، خلق هر كس تهنيت گفتند على - عليه السّلام - « 10 » را . و اوّل كسى تهنيت گفت ، عمر بود . « 11 »
هامش
على ( ع ) را بگرفت » و نيز مر : « دست على بگرفت » و نيز س : « صلى الله عليه و آله » ندارد ولى :
« دست امير المؤمنين على بگرفت و بر منبر شد » و نيز 1 / دا : « صلى الله عليه و آله » ندارد .
( 1 ) . مج ، آ ، 5 / دا ، مر : « فهذا على مولاه » .
( 2 ) . 5 / دا : « من خذله و العن من ظلمه » ؛ شرح اصول كافى ، كتاب الحجة : 2 / 56 ؛ الايضاح ، ص 99 .
( 3 ) . مج ، آ ، مر : « كس » ندارد و نيز آ : « با اولاترم » و نيز مر : « به وى اولاتر » .
( 4 ) . مج ، آ ، 5 / دا : « اين على به وى » و نيز مر : « و ولى و امام و حاجت تصرف وىام اين على به وى » و نيز س : « پس اين على به وى » .
( 5 ) . آ : « و امام و ولى و » .
( 6 ) . مج ، مر : « دوست دار آن كه على را » و نيز آ ، س : « دوست دار هر كه على را » .
( 7 ) . آ : « و دشمن دار هر كه على را » و نيز مر : « و دشمن دار آن كه على را » .
( 8 ) . آ : « و يارى ده هر كه على را » .
( 9 ) . مج ، س : « كه على را فرو گذارد و خذلان كند » و نيز آ : « فروگذار هر كه على را » و نيز 5 / دا : « و فرو گذارد و لعنت كن بر آن كس كه بر على ظلم كند » و نيز 1 / دا : « و خذلان كن » ندارد ولى : « كه على را فرو گذارد » .
( 10 ) . مج : « پس خلق همه تهنيت گفتند على را » و نيز آ : « پس خلق همه تهنيت گفتند » و نيز آ ، 5 / دا ، س ، 1 / دا : « على - عليه السلام - را » ندارد و نيز 5 / دا : « پس خلق همه تهنيت كرد » و نيز مر : « خلق همه تهنيت گفتند على را - عليه السلام - » و نيز س : « پس همه خلق آن امير المؤمنين على را تهنيت گفتند » و نيز 1 / دا : « پس همه خلق تهنيت گفتند » .
( 11 ) . مج : « و اول كسى كه على را تهنيت گفت عمر بن خطاب بود » و نيز آ : « و اول كسى كه امير المؤمنين