فصل اوّل در بيان حرمت غيبت و ذكر قدرى از اخبار وارده در عقوبت و مذمّت آن
حرمت غيبت به اجماع همهء علما مجملا ثابت و ضرورى دين است و در قرآن مجيد ، جناب كليم حميد ، تشبيه [ كرده ] كسى را كه غيبت كسى كند به كسى كه گوشت ميت او را بخورد ، چنان كه فرموده :
« وَ لا يَغْتَبْ بَعْضُكُمْ بَعْضاً أَ يُحِبُّ أَحَدُكُمْ أَنْ يَأْكُلَ لَحْمَ أَخِيهِ مَيْتاً فَكَرِهْتُمُوهُ »
« 1 » يعنى اى مسلمين بعضى كه غيبت مىكنيد بعضى را ، آيا دوست مىداريد كه گوشت برادر خود را كه مرده باشد بخوريد ؟ البته شما را خوش نمىآيد از اين .
و از حضرت رسالت پناه - صلى اللّه عليه و آله و سلم - مروى است كه فرمود :
همه چيز مسلم بر مسلم حرام است ، خونش و مالش و عرضش . و مراد از عرض چيزى است كه احترام و تعظيم او در آن باشد . پس شامل غيبت نيز شود ، چنان كه اگر كسى چيزهايى براى كسى گويد ، مردم گويند : عرضش را برد . يعنى حرمتش را ندانست ، و عيبش را رسوا كرد . و چون حضرت نبوّت - صلى اللّه عليه و آله و سلم - در اين حديث خون و مال و عرض ، هر سه را قرين هم فرمود ، دليل است بر اينكه هر كه متعرض مال مؤمنى شود مثل اين است كه متعرض خونش گرديده .
و ايضا آن حضرت - صلى اللّه عليه و آله و مسلم - فرموده : بر يكديگر حسد نبريد و با هم كينه مكنيد و برادر هم باشيد . و ايضا فرمود : از غيبت بترسيد و احتراز كنيد كه غيبت بد [ تر ] است از زنا ، كسى كه زنا كرده باشد و بعد از آن توبه كند ، خدا توبهاش را قبول نمايد . و كسى كه غيبت كند آمرزيده نشود تا صاحب حقّ او را حلال نكند .
و ايضا آن سرور ( ص ) فرمود : ملائكهء حافظان اعمال ، عبادت بنده را مثل آفتاب
هامش
( 1 ) . حجرات / 12 .