كه مورّخ بتاريخ 747 بوده است صاحب رياض العلماء ديده و در حقّ او گفته است :
« و لا تظنّ اتّحاده مع الشّيخ أبي محمّد الحسن بن أبي عليّ الحسن السّبزوارىّ لكونه قريبا من عصر منتجب الدّين ، و هذا كان في عصر الشّهيد و ما قاربه » چنان كه محدّث قمى ( ره ) در الكنى و الالقاب ، و سيّد محسن عاملى ( ره ) در أعيان الشّيعه جزء بيست - و يكم ( ص 203 ) به اين امر تصريح كردهاند دور نيست ليكن صاحب الذّريعه گفته كه من در مجموعهء معتبرى ديدم كه مؤلّف تكملة السّعادات « على » نام داشته است در صورتى كه مؤلّف جلاء الاذهان موسوم به « حسين » بوده است پس قضاوت در اين امر موقوف بر اطّلاع بر نسخهء « تكملة السّعادات » و تدبّر و تعمّق در مطاوى آن خواهد بود تا چه بدست آيد ؟ و خبرى از وجود نسخهء آن نيز در روى زمين نيست كه آيا هست و بدست مىآيد يا دستبرد حوادث روزگار آن را از بين برده است ؟
تعليقهء 31 ( ص 41 ، س 16 ) به كار بردن صيغهء فعل مفرد مخاطب بجاى جمع مخاطب ( با فاعل جمع )
اينكه مصنّف ( ره ) گفته ( ص 41 ؛ س 16 ) :
« كه اصحاب بو حنيفه را بمحفل پادشاه حاضر كردند بكرّات كه بديدار خداى تعالى بگويى و بنويسى كه قرآن قديم است » .
چنان كه ملاحظه مىشود كه « ايمان به يارى » و « بنويسى » بجاى « ايمان بياريد » و « بنويسيد » به كار رفته است و نظير اين تعبير در آينده نيز خواهد آمد و اين تعبير بطور وفور و كثرت در تفسير شريف ابو الفتوح رازى ( ره ) به كار رفته است و علّامهء قزوينى ( ره ) نسبت به اين موضوع در « خاتمة الطّبع » تفسير مذكور در اين باره چنين است ( جلد پنج چاپ اوّل صفحهء 646 - 648 ) :
« از غرايب استعمالات اين كتاب كه در سرتاسر آن بسيار مكرّر و كم صفحهاى از صفحات اين كتاب از آن خالى است و ظاهرا در هيچيك از مؤلّفات قدما تاكنون