چندان كه تمنّا كنيد كه كاشكى پيوسته بر ما بهتان مىنهادندى . آوردهاند كه هر كه فاحشهء بيند اگر چه معاينه در آن مينگرد بايد كه چشم را دروغزن دارد ، و اگر به گوش شنود اگر چه از جايى معتمد شنود بايد كه گوش را كر پندارد ، و هر كه چنين كند خداى تعالى با پيغمبرانش برانگيزاند و با ايشان حشر كند او را ، و هر كه بندهء را بعيبى سرزنش كند از دنيا نرود تا آن عيب برو ننشيند و بدان معيوب نگردد .
و حضرت مصطفى عليه السّلام فرمايد كه : بهتان راست نگردد و بهتانگوى از دوزخ نرهد تا آن راست نگرداند پس بهتانگوى در دوزخ بماند . امّا سخنچين در دنيا خوار و ذليل باشد زيرا كه كسى پيش او چيزى نگويد و نخواهد كه وى آنجا حاضر آيد ، و چون بميرد عذاب گورش سخت بود [ و بقيامت پيش از همهء خلق بدوزخ شود « 1 » ] و حضرت مصطفى عليه السّلام فرمايد كه سخن چين و دروغزن در بهشت نشوند و خداى تعالى دل ويرا و دو زبان وى را از آتش بيافريند زيرا كه گوئى كه ويرا دو زبانست كه پيش سخن گويد و از پس « 2 » سخنى ديگر گويد . و آوردهاند كه سخن چين بدترين خلق باشد ؛ زيرا كه آن فتنه كه او تواند انگيخت ابليس كه ملعونست نتواند انگيختن كه فتنهء شيطان بيشتر از وسوسه است . و حضرت مصطفى عليه السّلام ميگذشت از دو گور نالشى مىآيد فرمود كه : اين يكى سخن چين است ، و آن ديگر خويشتن را از رشاشهء « 3 » بول نگاه نداشته است ، و چوبى داشت به دو نيمه كرد و هر پارهء بگورى فرو برد تا عذابش كمتر شود ، و بروزگار موسى عليه السّلام خشكسالى پديد آمد از بهر استسقاء چندين هزار خلق بصحرا شدند و دعا كردند و باران خواستند اجابت نمىآمد حقّ سبحانه و تعالى فرمود : يا موسى در ميان شما يكى سخن چين است بشومى وى دعا مستجاب نميشود پس موسى عليه السّلام گفت :
ملكا ويرا معلوم من كن تا از ميان قومش بيرون كنم ، حقّ تعالى فرمود كه : اى موسى بندگان را از سخن چينى نهى ميكنم پس خويشتن چون سخن چينى كنم بفرماى
هامش
( 1 ) عبارت ميان دو قلاب در نسخهء قديم نيست .
( 2 ) در نسخهء ديگر : « كه پيش يكى سخنى گويد و پيش ديگر » .
( 3 ) در منتهى الارب گفته : « رشاش كسحاب چكيدههاى خون و اشك و آب و جز آن » .