وَفَاكِهَةٍ مِمَّا يَتَخَيَّرُونَ * وَلَحْمِ طَيْرٍ مِمَّا يَشْتَهُونَ * وَحُورٌ عِينٌ * كَأَمْثَالِ اللُّؤْلُؤِ الْمَكْنُونِ « 1 » .
« و ميوه از آنچه بر مىگزينند ، و گوشت پرنده از آنچه اشتها داشته باشند ، و حورالعين سيه چشم همچون مرواريد در صدف . »
تمامى اينها در مقايسه با نعمت بزرگ شناخت خداوندى و مناجات با او اندك و ناچيز به نظر مىرسند و همهء نعمتهاى مادّى در برابر ديدگان مؤمنى كه با بينش ايمان خود نور الهى را مىبيند از هم فرو پاشيده مىشود . مؤمنى كه به ديدار پروردگارش عادت كرده است ، به مقام قرب ، مناجات و سخن گفتن قلبى با خدا رسيده است ، تمامى اين دنيا و حتّى بهشت با هر آنچه دارد در برابر رسيدن به شناخت خداوند سبحان ، پريده رنگ مىنمايد و لذا خداى را مىپرستد ولى نَه از سر ترس از آتش و نَه از سر طمع به بهشتِ او ، بل از اين روى كه او را شايستهء عبادت مىداند .
پاكى ، شرط نزديكى به خداوند
رسيدن به مقام شناخت قرآن كريم و درك مفاهيم آن ، از مراتب قرب الهى است ، زيرا قرآن ، نور و كلام خداست و آيات آن معراجى است كه آدمى در پرتو آن به سوى خداوندش اوج مىگيرد :
الَّذِينَ يَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَيَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ أُولئِكَ الَّذِينَ هَدَا هُمُ اللَّهُ وَ أُولئِكَ هُمْ أُولُوا الْأَلْبَابِ « 2 » .
« آنها كه به سخن گوش فرا مىدهند و از بهترين آن پيروى مىكنند ، ايشان همان كسانى هستند كه خدا هدايتشان كرده و اينان همان خردمندانند . »
آن كسى كه خداوند متعال اورا هدايت مىكند وتوفيق درك قرآن به دو مىبخشد ، انسان پاك و طاهر است :
هامش
( 1 ) - سورهء واقعه ، آيات 20 - 23 .
( 2 ) - سورهء زمر ، آيهء 18 .