اى حبيب ، يعنى نزديك شد حضرت رسالت به جناب حق جل و علا به قرب معنوى و بسيار نزديك شد ، پس بود به قدر دو نيم كمان يا نزديكتر ، پس خدا وحى فرستاد به او در آن مقام بلند آنچه خواست ، اى حبيب ، رسول خدا چون فتح مكه نمود خود را در عبادت حق جل و علا تعب مىفرمود - براى شكر نعمتهاى او - پس روزى بسيار طواف نمود و على بن ابى طالب ( عليه السلام ) با او بود . چون تاريكى شب ايشان را فرو گرفت از براى سعى به جانب صفا رفتند و چون از صفا ، فرود آمدند نورى ايشان را فروگرفت كه كوههاى مكه همه از آن نور روشن شدند و ديدههاى ايشان از آن نور خيره گرديد و دهشت عظيم ايشان را عارض شد و چون به جانب بالا رفتند حضرت رسول سر به جانب آسمان بلند كرد و دو انار در بالاى سر خود ديد و دست بلند كرد و هردو گرفت ، پس ندا رسيد كه اى محمد ، اينها از ميوههاى بهشتند ، و حرامند مگر بر تو و وصى تو على بن ابى طالب ، پس يكى را آن حضرت تناول فرمود و ديگرى را على بن ابى طالب ، پس جبرئيل آن حضرت را به آسمان برد تا نزديك « سدرة المنتهى » رسيدند و خود ايستاد و به آن حضرت عرض كرد كه پيش رو كه من ياراى آن ندارم كه از اين مقام پيشتر بيايم ، و چون آن حضرت به سدرة المنتهى ، نظر كرد ديد كه شاخهاى آن درخت به زير عرش رسيده و دور عرش را فرو گرفته در اين هنگام نورى از انوار عظمت و جلال خداوند جبّار به آن حضرت تجلى نمود كه ديدهاش از دهشت آن نور باز ماند ، پس حق تعالى دلش را محكم گردانيد و ديدهاش را قوت و نور ديگر بخشيد تا آنكه از آيات پروردگار خود ديد آنچه ديد و از خطابهاى پروردگار خود شنيد آنچه شنيد » .
و در ضمن حديث طويلى را وى از حضرت صادق ( عليه السلام ) پرسيد كه :
چرا تسبيح در دو ركعت آخر بهتر است از قرائت حمد ؟ ، فرمود : به جهت اينكه در دو ركعت آخر نورى از انوار عظمت الهى بر آن حضرت جلوه كرد كه آن حضرت را دهشتى عارض شد و گفت : « سبحان اللّه ، و الحمد للّه ، و لا إله الا للّه و اللّه اكبر » و به اين علت تسبيح از قرائت افضل باشد .
و به سند معتبر مروى است كه از امام موسى ( عليه السلام ) ، پرسيدند كه :
« چرا هفت تكبير در افتتاح نماز سنت شده است ، و چرا در ركوع « سبحان ربى العظيم و بحمده » مىگويند و در سجود « سبحان ربى الاعلى » مىگويند ؟ فرمودند : خداوند
انوار جليه در كشف اسرار حقيقت علويه (فارسى) — صفحة 307
مساهمون: ملا عبد الله مدرس زنوزى
ص٣٠٧