عاشورا آنچنان امام حسين عليه السّلام را يارى كرد كه پس از او نه يزيد باقى ماند و نه بنى اميه . در حقيقت شهيد شدن امام حسين در روز عاشورا شاهدى براى نصرت خداوند به مؤمنان است » .
بنابراين پيامبر صلّى اللّه عليه و آله بر جانش نمىترسيد ، بلكه هراس آن را داشت كه شخصيتش ( يعنى رسالتش و اسلام و قرآن ) از بين برود . پس ازآنكه خداوند به او اطمينان داد ، پيامبر صلّى اللّه عليه و آله رسالت خود را به اتمام رساند و ولايت مولا امير مؤمنان عليه السّلام را اعلام كرد .
حديث غدير
سند حديث : حديث غدير را 110 نفر از صحابهء بزرگ پيامبر و 84 نفر از تابعين - كه پس از دورهء صحابه بودند - نقل كردهاند . پس از تابعين نيز بيش از سيصد نفر از علما و حافظان قرآن تا قرن دهم اين حديث را نقل كردهاند .
در زمان طبرى ، برخى از اساتيد بغداد حديث غدير را تكذيب كردند و گفتند :
« در آن زمان على عليه السّلام در يمن بوده است » . طبرى با شنيدن اين خبر ، ناراحت شد و كتابى در دو جلد تأليف كرد و در آن روايات غدير را با سندهاى معتبر جمعآورى كرد . او در كتابش حديث غدير را از 95 طريق از صحابه و تابعين نقل كرده است .
متن حديث : پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله در سال دهم هجرت آهنگ حج كرد و دستور داد كه از همهء بلاد و قبايل در اين سفر شركت كنند . در مجموع حدود 120 هزار نفر در اين سفر شركت كردند و در ميان آنها تمام رؤساى قبايل عرب و شخصيتهاى بزرگ حضور داشتند .
در مسير بازگشت به محلى رسيدند كه به آن « مفترق الطرق » « 1 » مىگفتند و هريك
هامش
( 1 ) . محلى كه راهها از هم جدا مىشود . آنجا را ، به جهت گودال بزرگى كه آب فراوان در آن جمع مىشد ، غدير خم مىگفتند .