گفت : « در حال ركوع »
پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله تكبير گفت و سپس فرمود : « الحمد للّه الّذي خصّ عليا بهذه الكرامة » . « 1 »
خوارزمى در كتاب مناقب مىنويسد : هنگام نزول اين آيه ، حسان بن ثابت در آنجا حاضر بود و آن حادثه را به شعر درآورد :
أبا حسن تفديك نفسي و مهجتي * و كلّ بطيء في الهدى و مسارع
أ يذهب نفسي و المحبّر ضائعا * و ما المدح في جنب الإله بضائع
فأنت الّذي أعطيت إذ كنت راكعا * فدتك نفوس الخلق يا خير راكع
بخاتمك الميمون يا خير سيد * يا خير ساجد ثمّ يا خير راكع
فأنزل فيك اللّه خير ولاية * و بيّنها في محكمات الشرايع
« اى امير مؤمنان ، جان و خونى كه در رگ دارم فداى تو باد ، و همهء كسانى كه در راه هدايت به كندى يا تندى قدم برمىدارند فداى تو باد .
آيا اين مدح من هدر مىرود ؟ درحالىكه مدحى كه براى خدا باشد ، ضايع نمىشود [ و خدا قطعا پاداش مىدهد ] .
تو كسى هستى كه در حال ركوع [ انگشترت را ] بخشيدى . اى بهترين خلايق ، تمام جانها فداى تو شوند .
بخشيدى انگشتر مباركت را اى بهترين سرور ، اى بهترين سجدهكننده و اى بهترين ركوعكننده .
خداوند بهترين مرتبهء ولايت را بر تو نازل كرد و آن را در استوارترين آيينها بيان كرد » .
هامش
( 1 ) . تفسير مقاتل ، ج 1 ، ص 485 - 487 .