اين حديث شريف ابعاد مختلفى دارد و براى خاندان نبوت جايگاهى بس رفيع را ثابت مىكند .
سند جريان مباهله
همهء محدثان و مفسران شيعه و اهل سنت ، به اجماع ، جريان مباهله را همينگونه نقل كردهاند . در صحاح اهل سنت ، معتبرترين كتابهاى شيعه و معتبرترين تفسيرها اين جريان مطرح شده است ؛ بنابراين در صحت سند اين جريان جاى هيچگونه شكى نيست .
فخر رازى مىگويد : « جريان مباهله از مسائل مورد اتفاق بين شيعه و سنى است » « 1 » .
شيخ مفيد - كه او را معلم شيعه و عميد الطائفه مىدانند - در كتاب « اختصاص » اين داستان را با سندهاى معتبر نوشته است .
در اينجا تعدادى از اين حديثها را از معتبرترين كتابهاى اهل سنت نقل مىكنيم :
1 . حاكم نيشابورى « 2 » از جابر بن عبد اللّه انصارى نقل مىكند : « حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله صبح زود ، درحالىكه على ، فاطمه ، حسن و حسين همراهش بودند ، وارد شد ، سپس از سيد و عاقب ( دو نمايندهء نصارى ) خواست كه مباهله را آغاز كنند . آن دو نفر حاضر به مباهله نشده ، تسليم شدند و قرار شد كه جزيه بپردازند . . . » .
جابر مىگويد : « [ در آيهء مباهله ] مقصود از " أنفسنا " حضرت رسول و على و مراد از " و أبناءنا " حسن و حسين است و " نساءنا " يعنى : فاطمه » . « 3 »
2 . مسلم ، ترمذى ، ابن منذر ، حاكم و بيهقى « 4 » روايت مىكنند : « هنگامى كه اين آيه
هامش
( 1 ) . تفسير كبير ، ج 8 ، ص 80 .
( 2 ) . حاكم نيشابورى از بزرگان اهل سنت است .
( 3 ) . الدر المنثور ، ج 2 ، ص 231 - 233 .
( 4 ) . نويسندگان كتب صحاح اهل سنت .