احساس حضور ، يا نشانى از معرفت
وظيفهء مردم در عصر غيبت به طور كلّى به دو دسته تقسيم مىشود :
1 -
آنچه اختصاص به دوران غيبت دارد .
2 -
آنچه تنها به دوران غيبت اختصاص ندارد بلكه انجام آن در زمان غيبت و عصر ظهور و حضور امام عليه السلام لازم است .
يكى از وظايف و برنامههايى كه مربوط به قسم دوّم است و تأثير مهمّى در چگونگى زندگى انسان دارد و اگر رعايت شود تحوّلى عظيم در زندگى او ايجاد نموده و حياتى پربار براى انسان به ارمغان مىآورد اعتقاد به مسألهء حضور و عمل كردن بر طبق آن است .
يعنى اگر انسان معتقد باشد همه در محضر خداوند كريم و جانشينان او مىباشند و او در زمان حضور يا غيبت و يا ظهور آن بزرگواران در محضر آنان مىباشد - و زمان و مكان براى ما محدوديّت مىآورد نه براى مقامات نورانيّهء آنان - ؛ نمىتواند حضور آنان را مقيّد و محدود به زمان و يا مكان خاصّى بنمايد .
زيرا زمان و مكان از قيود مادّه است و مقام نورانيّت اهل بيت عليهم السلام كه حضرت اميرالمؤمنين عليه السلام آن را در حديث نورانيّت تشريح فرمودهاند ، فوق مادّه است و بلكه محيط بر آنست ، بنابراين زمان و مكان نسبت به مقام نورانيّت آنان ، محدوديّت و تقيّد ايجاد نمىنمايد .
براى توضيح مطلب مىتوانيد به حديث « نورانيّت » كه حضرت اميرالمؤمنين عليه السلام آن را براى جناب سلمان و ابوذرّ بيان فرمودهاند رجوع كنيد . و ما به خاطر طولانى بودنش از نقل آن در اينجا خوددارى مىكنيم و روايت مهمّ ديگرى را كه حضرت امام باقر عليه السلام بيان فرمودهاند و به خاطر مختصر بودنش با اين بحث مناسب است ، نقل مىكنيم :
ابوبصير كه از اصحاب حضرت امام باقر عليه السلام است مىگويد :
دخلت المسجد مع أبي جعفر عليه السلام والناس يدخلون ويخرجون .